|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Weer aan de slag 2007-05-21 08:41:00 |
| Hallo allemaal,\r\n\r\nNa een lange stilte weer een berichtje van Wise. We zijn inmiddels alweer een maand thuis en helemaal weer gewend. Het rare is dat als je zolang weg bent van je eigen bedje je toch zo ontzettend snel weer het gewone/normale leven oppakt. Alsof de tijd in Nederland heeft stil gestaan. Dus misschien is dat wel het gene wat mensen bedoelen met 'en ben je alweer een beetje gewent?' Gewent aan het leven in Nederland ben je na 2 dagen al maar het besef dat de tijd als het ware stil heeft gestaan blijft een heel vreemd gevoel.\r\n\r\nWat kunnen we verder nog van Wise verwachten? De vraag is ons natuurlijk meermaals gesteld: En wanneer gaan jullie weer? Het mag duidelijk zijn dat we graag nog meer avonturen en verhalen hebben om met jullie te delen en als we ooit de kans krijgen gaan we dit ook zeker doen. Momenteel hebben we allebei alleen geen cent te makken en zijn we alweer aan het werk. Centjes verdienen om samen ons eigen gezellige bamboo huis op palen met een rieten dak en waterbuffels in de tuin te kunnen bekostigen. We zijn verder druk met van alles en nog wat, net als elke andere Nederlander, maar zijn natuurlijk niet vergeten dat we nog wat moeten doen. De video's staan inmiddels klaar om bewerkt te worden dus we zullen zeker nog een paar filmpjes op de website zetten. En Willeke is nog bezig met een verhaal te schrijven over hoe we het achteraf allemaal hebben beleefd. Zo hebben we bijvoorbeeld zelf geschreven dat onze eerste indruk van Cambodja fantastisch was. Achteraf was dit veruit het minste leuke land dat we hebben gezien. En toch was ook Cambodja natuurlijk een fantastische ervaring.\r\n\r\nLiefs Wise |
Welcome home Wise! 2007-04-24 12:21:00 |
Yogjakarta\r\nWe zijn er nog steeds niet uit of het Yogjakarta is of Yogja, maar wat we wel weten is dat ze over het algemeen hebben over Yogja. \r\nHet is een leuke relaxte stad waar we een heerlijk hotel hadden. Prima plek en sinds lange tijd (Vietnam) met zwembad.\r\nNa ons avontuur op de mnt. Bromo werd het tijd om wat meer van de stad te gaan zien. Er zijn veel dingen te bezichtigen, maar we wilden over het algemeen gewoon sfeer proeven en wat shoppen. We hebben besloten om in de nabije toekomst nog een keer terug te keren, dus kunnen we de highlights die we nu niet hebben gezien en dan gaan doen. Wat blijft er dan over, zwemmen, relaxen en shoppen.  \r\nWaar moet je van houden als je wil shoppen, zilver en batik. Zilver leuk kunnen we (Willeke) geen genoeg van krijgen, maar batik is nou niet echt wat voor ons. Het werd dus moeilijk om wat leuks te kopen, omdat ze overal hetzelfde verkochten.\r\nOp de valreep hebben we met Len nog een eetafspraak gemaakt. Len is een Nederlandse vrouw die voor langere tijd in Indonesie woont om aan kinderen van Nederlandse ouders (of in iedergeval 1 ervan is Nederlands) Nederlandse les en zwemles te geven. We hebben haar ontmoet tijdens de vlucht van KL naar Solo. Zij moest vanwege haar visum even het land in en uit.\r\nNa een heerlijke massage hebben we haar ontmoet in Via Via. We hebben de avond afgesloten bij Tante Lies. Tante Lies heeft een restaurant aan een drukke weg en daar heb je voor iets meer dan een euro een biertje en maaltijden tussen de 0,8 en 1,5 euro. Ze komt oorspronkelijk uit China, maar is met haar ouders naar Indonesie verhuisd. Ze sprak ons aan in het Nederlands omdat ze vroeger ook Nederlandse les kreeg. \r\nIn Nederland was ze nog nooit geweest, maar ze vond dat ze dat niet kon maken omdat ze een eigen zaak heeft. Bovendien zal ze het toch te koud vinden. Een heel leuk en lief vrouwtje die wat ons betreft een keer in het zonnetje gezet zou moeten worden. \r\n\r\nOnze laatste treinreis \r\nDe treinreis startte in Yogjakarta en eindigde in Jakarta. We hadden voor de verandering de trein bijna gemist, althans dat dachten we, maar toen we aankwamen zagen we dat de klok 10 minuten voor stond op ons horloge en daarbij kwam ook nog een dat de trein vertraging had. Dus niet om 8.00 maar om 8.30 vertrokken we met de trein naar Jakarta.  \r\nWe hadden dit keer niet het goedkoopste kaartje gekocht, omdat we iets meer luxe wilden, airco, relaxe stoelen enz. Maar gelukkig zag de trein er precies zo uit als in Nederland maar dan zonder airco en we zaten gewoon op banken en geen aparte stoelen. Gelukkig was het niet te druk en hadden we ieder onze eigen bank. Aangezien de treinreis een uurtje of 10 duurde moesten we weer wat verzinnen om ons er doorheen te slepen, maar gelukkig verzinnen de locals ook enig vertier. Ze komen om de haverklap (letterlijk elke 30 seconden) met etenswaar langs en als je al wat koopt staan er gelijk tien andere met hetzelfde hopen dat je het zo lekker vind dat je gelijk een heel dozijn ervan wilt kopen, NOT. Het hielp dan ook vaak dat je liet zien dat je het al had gekocht en dan dropen ze af. Gelukkig waren wij niet de enige die er mee verveeld werden, ook de locals moesten het weten dat ze er waren. Af en toe werd ook de vloer aangeveegd (want ook hier gooien ze weer alles op de grond of uit het raam) en stak de jongen zijn hand op, maar wij gooiden niets op de grond dus gaven natuurlijk niets. Sepp kreeg nog een leuke tip, hij kocht een zakje chips en die man die het verkocht vertelde hem dat als hij het zakje leeg had gewoon uit het raam kon gooien. Nou dat zijn we niet gewend dus ook als iedereen het doet en we zelfs toestemming krijgen hopen we toch dat als we het in de prullenbak gooien goed terechtkomt. \r\nNou na een hete, drukke en slaaploze trei |
Blije gezichten!! 2007-04-21 12:42:00 |
| Hey hallo hier is Wise!\r\n\r\nWe zijn net een half uurtje thuis in Amersfoort en natuurlijk allemaal blije gezichten. Alleen Xante (de hond) snapte er niks van.\r\n\r\nNou er volgt natuurlijk nog een uitgebreid verslag maar nu lekker bij kletsen met iedereen\r\n\r\n\r\nLiefs WiSe |
De moeite waard! 2007-04-18 07:24:00 |
Na een korte regenachtige dag in Yogjakarta hebben we een tour geboekt naar Mnt Bromo. We vertrekken om 9 uur in de morgen en zullen de komende 10 uur een busje delen met een Engelsman die in Duitsland woont en zijn Duitse vriendin die in Indonesie woont. Na een lange tocht komen we dankzij onze eigen formule 1 chauffeur eerder aan dan verwacht en helemaal gesloopt natuurlijk. We slaan ons voor ons hoofd. 'Waarom willen we 20 uur in een busje zitten een brakke nacht hebben en dat allemaal voor iets dat 2 uur duurt!' Na een maaltijd duiken we meteen ons bed in om vervolgens om 3:30!! weer op te staan. \r\n\r\nWe stappen brak als we zijn de jeep in die ons naar het viewpoint moet gaan brengen. We kunnen alleen nog maar hopen dat het niet te bewolkt is en dat het uitzicht de moeite waard is.  Wachtend op de zon die ons snel kan opwarmen schieten we de eerste plaatjes. Nog niet super bijzonder, we hebben al zo vaak de zon op zien komen. Maar als het licht dan eindelijk laat zien wat de nacht verhulde krijg je een adembenemend schouwspel voorgeschoteld. Voor ons ligt een vallei met een aantal vulkanen. Eentje is nog actief, Mnt Bromo. Er komt een grote witte damp uit de krater. En in de verte staat een nog grotere vulkaan enorme wolken uit te blazen. Elke 10 minuten is er weer een uitbarsting. \r\n\r\n\r\n\r\n\r\nEen fantastisch uitzicht! \r\n\r\n Na iets meer dan een uur gaan we dan naar Bromo zelf. We klimmen de ladder die tegen de kraterwand is gemaakt naar boven. Aan de rand van de krater kijk je in een daverend gat waar onderin de rook opstijgt. Als de rook onze kant opwaait weet je zeker dat het van de vulkaan is en niet een voorbij vliegende wolk. Een sterke zwavel lucht zorgt er voor dat je al kuchent maar al te goed beseft dat deze vulkaan, die in 2004 nog een grote uitbarsting beleefde, actief is. \r\nNa het ontbijt mogen we gezellig weer de bus in. Met z'n tweeen zitten we weer 10 uur in een snik heette auto. De beloofde airco die was er natuurlijk niet.\r\n\r\nDe laatste dagen. Gisteren hebben we een beetje geshopt en rustig aan gedaan en vandaag zal niet veel anders zijn. We hebben besloten om Borobodur over te slaan en geen dingen meer te gaan bekijken. \r\n Het is nu tijd voor rust. Lekker aan het zwembad liggen en een heerlijke massage regelen. Morgen zullen we nog 1 keer de trein in springen en dat duurt gelukkig maar 8 uur. We kunnen lekker al onze avonturen nog eens overdenken voordat we in onze eind bestemming Jakarta uitstappen.\r\n\r\nWe zullen zeer waarschijnlijk geen verhaal meer op de site zetten voordat we thuis zijn. Maar dat betekend niet dat we uit geschreven zijn. Als we thuis zijn zullen we nog een lange 'conclusie der avonturen' schrijven. En natuurlijk houden jullie de foto's van de laatste 2 weken ook nog te goed. Ook zullen we proberen zo snel mogelijk de filmpjes die we hebben gemaakt in de Filmhoek zetten.\r\n\r\nTot in Nederland!\r\n\r\n\r\nLiefs Wise |
Nog maar een handje vol dagen 2007-04-14 05:18:00 |
| Daar staan we dan half vijf in de ochtend. De rugzakken weer op en klaar om naar het volgende land te gaan, bestemming: Indonesie. Zoals we dit inmiddels gewend zijn kom je niet zomaar een land in en valt er altijd weer wat op of tegen. Dit keer namen we de taxi naar de airport. International zei Sepp nog. Eenmaal aangekomen op de uitgestorven airport valt meteen het spreekwoordelijke kwartje. Er is nog een airport. Wat nu? We hadden zojuist onze laatste ringgits en een paar dollars uitgegeven om hier te komen. Het is inmidels bijna 6 uur en we zouden om 7 uur vliegen. Wat we zelf natuurlijk ook wel wisten wilde de schoonmaker van de airport ons ook nog even met een lach vertellen: "Waarschijnlijk ga je je vlucht missen". Joh je meent het! snel naar buiten en daar bij iemand ingestapt die vaker met dit bijltje had gehakt. Hij was geen taxi maar wist die domme buitenlanders anders maar mooi uit te buiten en te helpen tegelijker tijd. Want de andere airport die 40km verderop lag hebben we op topsnelheid en gevaar voor eigen leven in minder dan 20 minuten gehaald. De beste man wilde natuurlijk wel een flink pak duiten hebben voor dit tripje maar ja, de vlucht missen is ook geen optie. Snel naar de check-in. En gelukkig maar, even vergeten dat het air-asia is. Er staat nog een dikke rij mensen. Na alle controles kunnen we even 5 minuten zitten. En dan begint het weer. Wat we in China ook al veel zagen is dat de mensen hier geen geduld hebben. Wachten voor een vliegtuig kunnen ze uren zonder ook maar verveeld te raken. Maar als er dan eindelijk een vliegtuig is dan moeten iedereen tegelijkertijd aan boord. Ze kunnen geen moment meer wachten. Zo stonden we netjes in de rij te wachten en werden van alle kanten ingehaald, duwen en trekken alles werd gebruikt om maar zo snel mogelijk in dat vliegtuig te komen. Als de poorten dan open gaan dan lopen ze wel op hun dooie gemak naar het vliegtuig dus opschieten doen ze er weinig mee. Sterker nog bij de voorkant van het vliegtuig stonden ze allemaal weer te wachten terwijl wij met z'n tweeen naar de achterkant liepen. Uiteindelijk waren we 1 van de eerste in het vliegtuig zonder er ook maar voor te haasten.\r\n\r\nNadat iedereen uiteindelijk zat en het vliegtuig 5 rondjes had getaxied kwam de mededeling dat het vliegveld in Solo gesloten was wegens weersomstandigheden. Volgens insiders zijn alle piloten nu bang om te vliegen in dit gebied omdat er een aantal vliegtuigen is neergestort (recent nog in Yogjakarta) en de landingsbanen erg slecht zijn.\r\n\r\nDaar zit je dan zonder ontbijt en zonder geld te wachten. Gelukkig konden we ergens nog een paar dollars omwisselen en bakje noodles kopen. Een klein uurtje later stapten we eindelijk het vliegtuig in en nog eens 2,5 uur later stapten we eindelijk uit op de plaats van bestemming.\r\n\r\nBij de douane staat zoals door jullie verteld een flinke rij en het lijkt uren te gaan duren. Maar niks is minder waar. Binnen 10 minuten hebben we ons visa on arrival en laat de aardige douane-dame ons stiekem voordringen. In solo hebben we natuurlijk weer een klein gierig hostelletje voor weinig uitgezocht. Sepp heeft bijna de hele dag op bed gelegen en geslapen. Willeke wilde zo nodig nog wat shoppen en kwam 5 uur later terug. Ze was verdwaald, en de man van de tuk tuk ook. Eigenlijk wist niemand waar het hotel was en dat terwijl ze een kaart bij zich had.\r\n\r\nDag 2 in indonesie. We hebben besloten om de laatste dagen te ontspannen. Dit begint met een bezoekje aan het zwembad. Heerlijk, Willeke is helemaal in haar element en 4 uur later gaan we verbrand en wel net voor de regen weg. We wilden nog wat research doen. En dan gaat het fout. Tenminste dan zie je weer allemaal leuk dingen om te doen. Ach de dingen gaan zoals ze komen en komen zoals ze gaan, we doen het. En dat betekent dat we nog een leuk avontuur in het verschiet hebben. Vandaag nog vertrekken we naar Yogjakarta waar Willeke maar al te graag een bezoekje aan de Zilverfabriek wil brengen. Vanaf daar gaan we door naar Mnt Bromo. Dit is van zeggen en horen het mooiste uitzicht dat je maa |
Shoppen in Singapore 2007-04-11 05:54:00 |
| Om 22.00 vertrok de trein vanuit KL naar Singapore. Sepp had zijn flesje drinken niet goed dichtgedaan dus toen hij zijn tas van zijn bed afpakte leek het net of hij in zijn bed had geplast. Gauw het bed verschonen (gebruik makend van een ander leeg bed) gordijntje dicht en doen alsof er niets gebeurd is. Bij het checken van de kaartjes kwamen ze er natuurlijk achter dat er niemand lag, maar het bed lag helemaal overhoop. Even iemand laten komen die het bed weer netjes op ging maken en de natte lakens voor droge lakens verving.\r\n\r\nNiet veel geslapen in tegenstelling tot in de Chinese treinen, maar dat mag de pret niet drukken. Met de bus gingen we gelijk naar een van de 5 shopping area's van Singapore. \r\n\r\nSepp wilde kijken voor een nieuwe computer, maar kwam er al gauw achter dat hij maar een paar tientjes goedkoper uit zou zijn dan in Nederland, dus besloten we om onze backpack met andere dingen te gaan vullen. Op naar een andere mall. Singapore is echt een shoppingsparadijs. Het is er iets duurder dan in KL, maar dan nog is het goedkoper dan in Europa en dat betekend dat we ineens een shirt extra kunnen nemen.\r\n\r\nOverdag was het heerlijk weer maar aan het einde van de middag regende het behoorlijk, mooie gelegenheid om foto's te maken.\r\nEr is verder ook weinig te doen in Singapore dus hebben we de hele dag lekker relaxed geshopt en zijn we om 21.15 met wat leuke spulletjes met de bus naar het treinstation gegaan. \r\n\r\nVoordat we Singapore verlieten nog even de customscheck en toen waren we alweer op de weg terug naar KL. Dit keer gelukkig wat meer geslapen, maar dat kwam natuurlijk door het gestruin van de hele dag. Het lekkere van een nachttrein is dat je probeert te slapen en voordat je het weet ben je alweer terug in KL.\r\n\r\nVoor vandaag staat er nog een ding op het programma en dat is de Petronas Towers in het donker zien en dan lekker terug naar huis (zoals we de afgelopen maanden alle hotels, hostels enz hebben genoemd) om vroeg te gaan slapen want we vliegen morgen om 7.00 naar Java.\r\n\r\nAf en toe geven we tijdens deze reis ook nog wat kennis door. Zo waren we in Chinatown (KL) om lekker te snuffelen en stapten we op een leuke polo af, staan er 2 jongens van een jaar of 15 (uit Australie) af te dingen op een polo, maar we horen al dat ze akkoord gaan met een veel te hoog bedrag. Af en toe bemoeien we ons ermee, net zoals nu en zeggen dat ze te veel betalen. We zeiden dat ze altijd op de helft moeten gaan zitten van de prijs die de verkoper vraagd en dan komen je beide tot een prijs in het midden. We zeiden dat ze voor de polo niet meer dan 20 a 30RM moesten betalen (de verkoper vroeg er 80RM voor). Toen we bij een andere man kwamen die dezelfde polo verkocht en Sepp ook een leuke zag gingen we erop afdingen. Al gauw kwamen we op 40RM voor 2 polo's en toen Sepp de jongens ging zoeken om te kijken of ze hem nog wilde zei de verkoper ok 38RM, omdat hij dacht dat we al weg wilde lopen. Binnen 5 minuten stonden we alle vier tevreden met de 2 polo's buiten. Ze vonden het wel heel leuk dat we dit voor hun hadden geregeld en wij vonden het ook wel heel leuk dat wat wij hun in het begin hadden gezegd (dat ze niet meer dan 20 a 30RM moeten betalen voor de polo) en dat we ook gelijk hebben gekregen.\r\n\r\nLiefs WiSe\r\n |
Ons verslag van de Grand Prix van Maleisie 2007-04-09 11:31:00 |
En weer verder naar de volgende stad, Miri. Het is een redelijk grote stad alleen niet zoveel te doen, dus hebben we niet veel gedaan dan een dvdtje gekeken, wat geshopt, nog een dvdtje gekeken en 's nachts om 03.00 uit ons bedje om PSV-Liverpool te zien.\r\nDe volgende dag gingen we met de nachtbus naar Kuching. De nachtbus nemen bespaard tijd en geld, maar we slapen weinig tot niet en het is steenkoud, omdat ze de airco zo nodig op volle toeren moeten laten draaien.\r\nOok Kuching is een grote stad, maar geen wereldstad. We moesten er zijn omdat we de volgende dag vanuit Kuching naar Johur Badur vlogen.\r\nVanuit Johor Badur daar pakten we gelijk de bus naar KL. De busrit zou 4 uur duren, correctie na de eerste stop, (op de vluchtstrook en een chauffeur die buiten blijft staan niemand verteld wat er aan de hand is), en een tweede stop bij een busstation waar we vriendelijk werden verzocht om uit te stappen, omdat de versnellingsbak aan vernieuwing toe was en of we bovenop de ticketprijs van 40 RM nog 2RM p.p. wilde geven, omdat we door een andere busmaatschappij naar KL werden gebracht. Iedereen betaalde netjes en wij vertelden hem netjes dat we niet nog een keer 2RM gingen betalen. Vooral niet omdat op een gewone dag (het was goede vrijdag) 24RM voor dezelfde busrit moet betalen, nu betaalden we 16RM meer en wilden ze ook nog meer geld hebben, omdat zij ons een slechte bus geven, mooi niet. Het gaat ons dan niet om het geld, maar om het principe, je betaald een bepaald bedrag voor een rit en dan moeten ze niet meer vragen, terwijl het ons veel meer ongemak opleverden.\r\nNa een lange dag kwamen we eindelijk aan bij het hotel waar we een kamer hadden geboekt (dit is de tweede keer deze reis dat we dat deden, omdat we niet op de straat wilden slapen, vanwege de drukte rond de GP). \r\nChinatown was om de hoek dus wat eten en nog even over de markt struinen.\r\n \r\nDe 2e dag van de GP stond in het teken van de kwalificatierondes (de eerste dag was 6 april, de training maar daar hadden we geen kaartjes voor). De hotelmanager vertelden ons dat we het rustig aan konden doen, want binnen een uur ben je op het circuit. Nou alleen als je met de taxi gaat waarschijnlijk het kostte ons 2 uur om er te komen en dan hadden we nog geluk dat we bijna nergens hebben moeten wachten.\r\nMaar dan is het moment daar dat je bijna bij het circuit bent en dat je in de bus het geluid van de F1 wagens hoort en reken maar dat je dan kippenvel krijgt.\r\nDe eerste kwalificatieronde hadden we dus gemist, maar we waren wel op tijd voor de 2e.\r\n Dat is wel even gaaf als je ze voor de eerste keer aan ziet komen en de bocht om ziet gaan, echt super.\r\nNa de kwalificaties kregen we nog een porsche race te zien. Ook niet onaardig, alleen kon je merken dat er niet zoveel mensen bleven om die te zien. Ook konden we concluderen dat veel mensen niet naar de kwalificaties komen kijken, want bij de race was het veel drukker dan bij de kwalificaties.\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n8 april de 3e en laatste dag van de GP begint ook weer met een Porsche race die we ondanks we eerder weggingen dan gisteren moesten missen. We hadden zo goed uitgedacht hoelaat we weg moesten om op tijd te zijn, maar als je afhankelijk bent van het openbaar vervoer heb je het heft niet in eigen hand. Gelukkig waren we wel op tijd voor DE RACE......\r\nOm 15.00 was het dan eindelijk zover, start de motoren voor een opwarmrondje en kom terug in de startformatie. Super om ze zo achter elkaar te zien staan wachten totdat de lampen op groen gaan en het geluid daarna. Weer hadden we kippenvel over ons hele lichaam. Kippenvel zeker een grapje als het buiten een graadje of 38 is, ja ook dan is het mogelijk. Daarna zit je overigens weer goed te zweten.  De teleurstelling was groot bij het team van Spijker die moest na 6 rondes beide mannen al van de baan af zien gaan.\r\n |
En weer een stempeltje... 2007-04-01 08:59:00 |
| De eerste dag van de Advanced Open Water Course begon met een duik van 30m. Willeke was daar wel een beetje huiverig voor, want ze was nog niet dieper geweest dan 20m en die duik ging in het begin niet al te soepel. Eerst een klein cijfer spelletje op de boot doen en daarna op 30m. Kijken of we anders zouden reageren op 30m. Zonder problemen kwam ze op 30m en met hetzelfde spelletje deed ze 8 seconde langzamer dan op de boot. Dus we kunnen concluderen dat er niets geks gebeurt in het koppie van Willeke op 30m.\r\nDe tweede duik was de navigatieduik. Eerst met een kompas heen en terug, daarna een vierkant (met kompas) maken. Het ging beter toen Willeke zonder kompas hetzelfde vierkantje weer moest maken. De laatste duik van die dag was een fun duik. \r\n \r\nDe tweede dag stonden er ook weer 3 duiken op het programma. De eerste was een herkennings-/wrakduik, we moesten alles onthouden wat we hadden gezien om 's avonds in een boek de verschillende vissen en ander onderzee leven op te zoeken. Het was geen titanicwrak, maar het was super om te zien. De tweede duik was met camera, helaas kon Willeke al na 5 minuten geen foto's meer maken (baterij was leeg).\r\nWe sloten de dag af met een fun duik. De laatste handeling voor die dag was het benoemen van de verschillende vissen etc. en toen kon ze ook haar Advanced OWC in ontvangst nemen. \r\nOm 19.00 liepen we naar de busstation en om 19.30 vertrok de bus naar Kota Kinabalu. Onderweg nog even bij de berg Kota Kinabalu gestopt, omdat we schoenen die Bart-Jan had laten staan in Semporna bij hem of bij een hotel af te leveren. Het was 03.30 en hij stond gewoon buiten op ons te wachten, super want zo wisten we dat hij ze ook echt zou krijgen. Maar zoals we al eerder aangaven zijn we een echt een beetje klaar met busreizen. Je mag in Maleisie dan getrakteerd worden op luxe bussen met een eigen plaats en geen mensen in het middenpad en laat staan mee-reizende groenten en fruit. Maar we zijn er nog niet helemaal uit wat meer ontspannen is om mee te reizen. We hadden dit keer namelijk het geluk dat we helemaal vooraan zaten en dat we de beste chauffeur hadden die er te vinden was. Met beste bedoelen ze alleen niet dat hij netjes en soepel rijdt maar dat hij het snelheidsrecord keer op keer verbreekt omdat zijn bus een extra zelf ingebouwde 'super turbo' heeft. Hij heeft dan ook meer op de rechterweghelft gereden dan links (terwijl ze hier net als de Englse links horen te rijden). Hij was sneller dan de meeste sportbolides en dat heeft ons dan ook een paar hart verzakkingen gekost. Maar goed we hebben dan ook wel weer het record verbroken....\r\n \r\nOm 05.00 kwamen we aan in Kota Kinabalu de hoteleigenaar deed helaas niet open dus waren we genoodzaakt om buiten op het bankje te wachten. Om 06.00 deed hij open en kregen we een gratis ontbijtje van hem en de informatie die we nodig hadden om naar Brunei te komen, en dat is met de boot. Gelukkig weer eens wat anders. Eerst naar Labuan en vanaf daar naar Brunei. En dat was dan Borneo, tenminste zo goed als. We komen nog even terug maar dat is meer als doorreis naar mainland maleisie. We hebben het ontzettend naar onze zin gehad en het voldeed aan de verwachtingen (en je voelt de maar al aankomen) maar er was minder cultuur te proeven, modern en vooral erg duur. Zo hebben we in de laatste 9 dagen meer geld uitgeven dan in de laatste 7 weken!!! In de meeste landen hebben we kunnen genieten van de mensen, de natuur en de cultuur. In Borneo moet je het naar onze bescheiden mening zelf (dmv reisbureau)een beetje leuk maken. Een jungle tocht boeken, duiken of de berg beklimmen. Maar alles is en moet georganiseerd. Zo konden we bijvoorbeeld in Laos rustig een hele dag fietsen en een schat van ervaring op doen in kleine dorpjes of 'zelf' ontdekte watervallen, maar hier kunnen dat soort dingen niet zo goed. (zullen vast mensen anders overdenken). De reden is misschien nog wel dat de natuur die ze hier nog hebben goed beschermt wordt (complimenten voor de overheid). Borneo is misschien wel ontzettend groen op satteliet foto's maar jungles zijn er ni |
Meer zee avonturen 2007-03-28 10:18:00 |
De dag theorie eindigde om 17.00 omdat Tino onze instructeur een nachtduik ging maken. We moeten morgen na onze laatste drie duiken voordat we Open water divers zijn nog 1 hoofdstuk behandelen en dan de test maken.\r\n \r\n De tweede dag in het water ging Willeke lekker af en af en toe wat last van de druk de oren maar het klaren ging al stukken beter. Tino kon helaas niet mee omdat hij op de shop moest passen. Dat betekende dat Jay met ons mee ging. Gelukkig zijn ze allemaal aardig bij Scuba junkie dus we hoefden ons geen zorgen te maken. Even duidelijk gezegd dat er wat oorprobleempjes zijn en hij besteedde er goed aandacht aan.\r\nTijdens het duiken lig je niet alleen veel in het water, tussen de duiken door leer je ook heel veel mensen kennen. Zo leerden we vandaan Maartje en John kennen. Zij deden ook de Open water course en het was voor hun ook de tweede en laatste dag en ook zij hadden 's avonds de test (2de). Dus we zaten met zijn allen in bekende zelfde schuitje.....\r\n Na drie heerlijke duiken met wat clownvisjes (beter bekend als Nemo), schildpadden, krokodilvissen en nog wat andere mooie vissen waar de naam voor ons niet te volgen is, gingen we terug naar Semporna om nog wat te eten en de laatste vragen met elkaar door te nemen. \r\nToen om 21.00 gingen we eindelijk de test maken en gelukkig kregen we ook gelijk te horen of we het hadden gehaald. 5 minuten nadat ik hem had ingeleverd was het Willeke congratulations........\r\n\r\nIedereen uit de groep had het gehaald dus allemaal blije gezichten en konden sommige (het Deense stel en wij) de volgende dag erna met een gerust hart naar Sipadan.\r\n \r\nSepp ging de volgende dag nog een duik maken naar Mantabuan een ander mooi eiland waar ook weer veel te zien was.\r\nOndertussen had Willek de was gedaan, geshopt bij een klein warenhuis.\r\n\r\n\r\n ' s Avonds hebben we ons maar eens heerlijk op een pizza getrakteerd (de eerste sinds maanden!) en hebben nog wat mensen in Scuba Junkie bar opgezocht om hun dag door te nemen. Maartje en John waren op Sipadan geweest en hadden foto's gemaakt en zij hadden iemand in de groep die een film had gemaakt, dus Willeke kon alvast een beetje voorproeven.\r\nSemporna is niet alleen een leuke plek om te duiken, maar ook een plek waar je gegarandeerd andere mensen leert kennen. Omdat je er een boot en soms ook een instructeur mee deelt, maar ook omdat iedereen naar de Scuba Junkie bar gaat en daar raak je van zelf met iemand aan de praat. Natuurlijk is het dan wel leuker als je zelf ook duikt of gaat duiken.\r\n \r\nDe volgende dag was het dan zover eindelijk naar zoals we al van vele hadden gehoord een van de mooiste duikplekken op aarde. En de eerste dag met Sepp als mijn buddy (is je duikmaatje, iemand die dus de hele tijd bij je blijft en die jezelf ook in de gaten moet houden, zodat als er wat onder water gebeurd je nooit alleen bent) en Sepp als de sealife paparazzi.\r\nDe eerste duik was helaas niet zo'n succes, Willeke haar rechteroor gaf weer problemen. Je bent dan meer bezig om je oren te klaren dan dat je echt wat heb kunnen zien en ervan kan genieten. Gelukkig hebben we ook geen bijzondere dingen gezien, op een paar haaien en schildpadden na dan natuurlijk.\r\n\r\n\r\n De tweede duik was bij het Barracudapoint. Wat je daar ziet zijn honderden barracuda's die als een school naar die plek komen (maar helaas niet hun tornado kunstje vertoonden) en nog meer schildpadden, wat haaien en weer vissen waar de naam helaas niet van bekend is. Goed kijken en veel foto's maken....... Dat is best lastig, want voor de eerste keer met een camera het water in en je ziet zoveel, maar je mist ook zoveel. Gelukk |
Wildlife onderwater 2007-03-25 10:05:00 |
Na al onze avonturen met Mr. Jungle zijn we dan eindelijk op het strand aangekomen. Na bijna zeven maanden onderweg te zijn gaan we ons hier is even fijn installeren om van de zon, strand en zee te genieten. Na een klein beetje informeren kom je al snel uit bij Scuba Junkie. Met deze junkies kun je alles regelen om het een beetje onspannen te maken. Na ruime twee en een half jaar gaan we dus weer de zee in. Willeke die destijds de strijd met de zee moest opgeven vanwege oor problemen gaat een 'discover scuba' duik doen samen met de Denen en Sepp gaat kijken of ie inmiddels niet alles is vergeten. De eerste dag hebben we maar meteen 3 duiken op de planning laten zetten. Willeke moest nog wel eerst even naar de dokter om haar oren na te laten kijken. Alles oke.\r\n\r\n Met de boot gaan we naar een eilandje Sibuan dat in de meeste reisbrochures te vinden zal zijn zo ontzettend mooi.\r\nDe eerste dag duiken was natuurlijk weer even wennen. Na 40 minuten was ik dan ook al door al mijn lucht heen. Maar met mijn Canadeese buddy konden we het nog een minuut of 10 rekken. Niet echt kleurrijk hier maar wel al meteen schildpadden, haaien en dat soort dingen gezien. De tweede duik was niet veel anders dan de eerste, weer kwam ik zonder lucht te zitten maar de 'crocodile fish' was wel gaaf om te zien. Er werd ons verteld dat we ze waarschijnlijk nergens anders meer zouden zien, omdat ze bijna alleen hier voorkomen. De derde en laatste duik was meer van hetzelfde maar de schilpad die we daar zagen was ongelofelijk. Volgens de Dive masters de grootste schilpad in de hele omgeving. En dat zal vast waar zijn hij was gigantisch! Zo maar uit de open zee kwam hij aan zwemmen met twee grote vissen die op zijn rug aan het mee liften waren.\r\n\r\nWilleke die samen met de Denen en haar Duitse instructeur haar eerste echte duik ging maken was iets minder enthousiast. Ze had last van haar rechteroor. De ene ging goed maar de andere niet, maar dat was eigenlijk vooral als ze dieper dan 10 meter gingen. Na nog 2 duiken en nog steeds last van haar oren te hebben, hebben de schilpadden haar overgehaald om toch door te gaan. Nog 1 dag theorie (makkie) en nog 1 dag duiken en dan kunnen we een feestje geven. \r\n Willeke heeft dan haar PADI Open Water. Dan kan ze in ieder geval mee naar de mooiste duikspots. En mooie duikspots die zijn hier wel te vinden! \r\n\r\nGisteren is Sepp samen met zijn nieuwe buddy, Eelco naar Sipadan gegaan. Eelco is trouwens een Nederlandse student die het wel een goed idee vond om op de fiets van Amsterdam naar Bali te fietsen. Je kunt hem volgen op Back to Bali. De eerste duik op Sipadan was Barracuda point. Klinkt leuk en dat is het ook! Eerst een beetje rond koekeloeren en dan uit het niets komt er een enorme school barracuda's aan. Met een stuk of 600 vormden ze een tornado in het water. Een spectaculair gezicht! De tweede en derde duik waren niet minder indrukwekkend met een stuk of 25 schildpadden en alle vissen die ik nog nooit eerder had gezien. De scorpionfish was even drie keer kijken maar dan zie je hem, zo goed is zijn camouflage.\r\n\r\nWordt vervolgt.....\r\n |
Who's the monkey? 2007-03-25 08:38:00 |
Het was nog even spannend of we het vliegtuig naar Kota Kinabalu wel zouden halen. We stonden op de bus naar het vliegveld te wachten, maar die kwam maar 1 keer in het uur en we hadden hem net gemist. Het vervelende is dat hij van het vliegveld vertrekt wanneer de bus vol zit, dus je weet niet wanneer hij bij de opstapplaats (waar wij waren) zou zijn. We stonden daar om 12.00 en om 14.30 zouden we vliegen.\r\nToen we om 13.00 eindelijk in de bus zaten vroegen we hoelang de busrit zou duren, 45 minuten, ok, dan zouden we het net aan halen. Gelukkig voor ons 'Flight FD3734 to Kota Kinabalu is delayed by 1 hour and 45 minutes'..PRIMA ff de laatste Thai Baht opmaken. \r\nWij blij dat we toch niet de taxi (waarvoor we veel meer hadden moeten betalen) hadden genomen om er nog eerder te zijn. Nu konden we onze laatste Thaise Bath bij de Burger King besteden. Daar konden we voor 102 Bath nog net een cheeseburger en wat drinken kopen, voor de rest is het op het vliegveld veel te duur voor ons.\r\n\r\n We kwamen om 20.00 aan op het vliegveld van Kota Kinabalu en al gauw hadden we het eerste contact gemaakt met andere buitenlanders (een Deens stel, hoezo we willen even alleen reizen...) om een taxi naar het centrum te delen. Zij hadden al een reservering gemaakt voor een kamer dus liepen we met ze mee om de kamers te checken. Ze betaalden 9 euro voor een basic kamer en hadden nog niet eens een badkamer in de kamer, dus wij besloten om het ergens anders te proberen. De enige goedkope optie zat natuurlijk vol en we kwamen er achter dat Borneo qua accomodatie en transport een stuk duurder is dan we de afgelopen maanden gewent zijn.\r\nDus besloten we om een dorm te nemen en te vragen of ze ons konden garanderen dat we niet midden in de nacht verrast zouden worden door andere mensen. Ze vonden dat geen probleem en we hoefden daar ook niet extra voor te betalen, dus dat was aardig van ze. De eigenaar kwam zich nog even verontschuldigen dat ze geen double room vrij hadden, geen probleem we hadden nu eigenlijk ook een double room alleen met 4 extra bedden (stapelbedden).\r\n \r\nDe volgende dag hebben we heerlijk uitgeslapen, het vervelende was dat we te laat waren voor het ontbijt die bij de prijs in zat, maar goed het eten is niet duur dus dat was niet het ergste.\r\nOp ons gemak gingen we in het stadje rond gelopen en kwamen erachter dat er niet echt veel te doen is (niks), maar dat je er wel weer leuk kunt shoppen. Dus Sepp besloot om lekker niets te doen in het hotel en ik ging even lekker de markt afstruinen.\r\n\r\n's Avonds hebben we het Deense stel weer opgezocht om samen een trip naar de berg Kinabalu te boeken, maar dat was niet meer mogelijk en dus bespraken we wat de plannen dan zouden worden. \r\nUiteindelijk besloten we om op zijn minst met elkaar naar Semporna te reizen.\r\nWe gingen terug naar ons hotel, omdat de manager ons het beste en goedkoopste advies gaf. We boekten een trip naar River Kinabatangan (3 dagen 2 nachten) en zouden daarvoor de bus naar Sandakan nemen om vanuit daar naar Sepilok te gaan om de Oerang Utangs te zien. \r\n\r\n We waren lekker optijd in Sepilok dus we hadden nog alle tijd voordat het donker zou worden, dus gingen we alvast een kijkje in het regewoud nemen. En 1 van de leuke dingen van een regenwoud is dat er dieren zijn. Leuke dieren en minder leuke dieren. Meestal zie je alleen de minder leuke. We waren amper een uurtje in het regenwoud geweest en Willeke had al bloed gedoneert aan een gezellige alleraardigste bloedzuiger. Ze dacht dat ze net op tijd was, maar het bloedde al en dat betekent dat hij zich net daarvoor al helemaal heeft volgezogen en dat hij op de weg terug naar huis was. Dat was wel even schrikken, denk je dat je hem net op tijd van je af hebt geschud is hij al in je lichaam geweest. Verder maar niet meer aandenken.....(Maak je geen zorgen thuis, bloedzuiger |
Bangkok een haat-liefde verhouding: 2007-03-17 12:02:00 |
| De derde en laaste keer Bangkok. Vervelend...!?\r\n\r\nDe eerste keer dat we naar Bangkok gingen, was begin december we vlogen op .. december van Kunming naar Bangkok. Omdat we daar ons visum voor Vietnam gingen regelen bleven we daar 5 dagen. Vanaf Bangkok vlogen we naar Phnom Penh, omdat we anders in een scambus terecht zouden komen. De tweede week van februari moesten we weer in Bangkok zijn, omdat we de 14e van Bangkok naar Yangon vlogen. En omdat we alleen ook weer uit Myanmar moesten vliegen was onze vlucht weer terug naar Bangkok. Na in totaal 14 dagen in Bangkok te zijn geweest zullen we 16 maart onze laatste vlucht vanuit Bangkok maken. We vliegen 16 maart naar Kota Kinabalu (Borneo).\r\n\r\nDe kamers in bangkok zijn verre van ontspannen. Geen eigen badkamer, en de gezamelijke douche is meer spetters dan water, toch staan we regelmatig onder de douche voor enige verkoeling. Niet dat het echt helpt, want afdrogen hoef je je niet, want je loopt naar je kamer en je bent droog. Er is geen electriciteit op de kamer dus je kunt nooit een keer je spullen opladen of je moet er natuurlijk weer extra voor betalen om het bij de receptie te laten doen. Wel heb je gewoon een lamp en een fan om het enigzins aangenaam te maken. Je word gemiddeld 6 keer per nacht wakker, niet door de KEI harde bedden, je kan net zo goed op de grond slapen, maar doordat je weer een liter water moet drinken om je lichaamsvocht aan te vullen. Want het is flink zweten in Bangkok. En overal waar het kan willen ze in Bangkok teveel geld aan je verdienen. Van de tuk tuk en taxidrivers krijg je al snel genoeg een afkeer, als ze om de minuut naast je stoppen om te vragen waar je heen gaat of je zomaar aanspreken, omdat ze hopen dat je instapt. Ook is het mogelijk om naar het vliegveld gebracht te worden. Loop je gewoon lekker voor je guesthouse zonder een tas of backpack vragen ze je of je naar het vliegveld gebracht wil worden.........(ja, heel logisch????). \r\n \r\nMaar goed al met al hebben we ook kunnen genieten van Bangkok. Je kunt er lekker eten (in de restaurants maar ook op straat, het bekende Pat Thai (voor een halve euro een prima maaltijd) en veel mensen leren kennen. Bangkok is ook een prima stad om lekker te shoppen en te relaxen. Dat is nogal tegenstrijdig met het onderstaande, maar met relaxen bedoelen we even lekker niets hoeven, geen 20 uur in een bus zitten. De site bijwerken (internet is op elke hoek verkrijgbaar), opstaan wanneer we willen en doen wat we willen, Shop, Shop, Shop untill we drop, ook dat is erg leuk op de verschillende markten die hier te vinden zijn.\r\n\r\n\r\nMaar goed we ruilen Bangkok in voor Kota Kinabalu (Borneo) en zullen in drie weken van noord naar zuid reizen om vervolgens naar Kuala Lumpur te vliegen en daar een paar dagen te verblijven. En we hopen daar een kaartje voor de Grand Prix van Maleisie te kunnen bemachtigen. Dan door naar Singapore en dan hebben we nog een klein weekje over voor Indonesie. Klinkt gek, want we bleven langer weg om Indonesie te kunnen doen, maar zo zie je maar niet alles verloopt zoals we hadden gepland. \r\nWe hebben nog 5 weken over en zullen er volop van genieten, want voor we (en je) het weten zijn we weer terug in Nederland.\r\n \r\nLiefs WiSe\r\n |
Mandalay, Pyin Uu Lwin, Hsipaw, Bagan, Yangon, Chaung Tha and back to Yangon 2007-03-12 09:44:00 |
De volgende dag hebben we de andere highlights van Mandalay bezocht, Inwa en Amarapuro. Je neemt dan voor de hele dag een blauwe taxi en die brengt je dan waar je heen wilt. \r\nInwa is te bereiken per boot en als je daar bent moet je een horsecar huren om de afstand naar de verschillende tempels af te leggen. \r\nOp het middagprogramma stond Amarpuro wat alleen een highlight is omdat daar de langste houten brug staat. We hebben daar in het dorpje rondgekeken en lekker op het terras met uitkijk op de brug van de dag genoten.\r\n \r\n\r\nJe kunt van te voren afspreken dat je een shared taxi neemt naar een volgend dorpje, omdat de Lonely Planet en de locals zelf zeggen dat er geen bus heen gaat. Maar je kunt er ook voor kiezen om eerst een shared taxi te laten komen, dan erachter komen dat je dan te veel betaalt en uiteindelijk een pick up met de locals neemt naar Pyin Uu Lwin. En die laatste optie is zeker de interessantste, want wat zit er toch altijd in die tassen op het dak en in de vaten in het middenpad. Ja, hoor gewoon benzine, dus mocht er een scherpe bocht aankomen moet je je voet zeker niet te dichtbij het vat hebben en zeker je zondagse kleren aan hebben voor de rest is het heel veilig om met in totaal 10 mensen, drie vaten gevult met benzine en zeker 200 kg aan bagage 3 uur lang in een pick up te zitten.\r\nPyin Uu Lwin staat bekend om zijn strawberry's en daar kunnen lekkere combinaties meegemaakt worden (strawberry shake, strawberry jam enz) en het leukste is dan om ze dan ook allemaal te proberen. De aarbeien zijn zo goed dat alles wat ze mengen met aarbeien gegarandeerd lekker smaakt.\r\nHet is een leuk stadje waar je ook nog een heel assortiment van sweaters kan vinden. Die hebben we na Myanmar niet meer nodig dus niet gekocht.\r\n\r\nWaterval bezoeken\r\nEn daarvoor hebben we zo gek als we zijn weer een lekkere standaard fiets voor gehuurd (iets anders hebben ze dan ook niet te huur en om een nieuwe fiets te kopen is ook een beetje overdreven voor 1 dag). De heenweg was goed te doen (lekker veel bergafwaarts), maar dan weet je wel dat je je krachten moet sparen voor de terugweg. Voordat je bij de waterval aankomt moet je eerst nog 20 minuten naar beneden lopen voordat je bij een verlaten waterval aankomt. Verlaten omdat er geen buitenlander te bekennen is en dat is niet verkeerd, hoef je ook niet te wachten om een foto te maken. De jongens gingen zwemmen, heel verfrissend want het water was ijskoud. Omdat er voor de rest niet veel te doen is besloten we om maar weer naar boven te lopen en aan de terugweg te beginnen. Die ging makkelijker dan we verwacht hadden. Af en toe moesten we wel even afstappen, omdat lopen sneller ging dan proberen al fietsend vooruit te komen.\r\n \r\nDe volgende dag wilden we hoe dan ook naar Hsipaw gaan. We dachten dat we wel weer een locale pick up zouden kunnen regelen, maar aangezien die alleen om 6 uur vertrekt en het al 10 uur was moesten we iets anders verzinnen. Bus of trein allebei zouden ze om 11 uur weggaan, dan voor de verandering maar een keer met de trein. Veel bagage boven je, onder je en naast je en nog meer mensen in het middenpad. De trein zou om 11.00 vertrekken en 6 uur later aankomen, nou ze kunnen beter zeggen dat je er om 11.00 moet zijn en dat je rond 18.00 aan zult komen, want we vertrokken om 11.45 en kwamen om 18.45 in Hsipaw aan.\r\nEr stond iemand van het guesthouse (Mr. Charles de eerste in de Lonely Planet en ook de beste, van de rest zeggen ze dat je er alleen heen moet gaan als je echt geen plek bij Mr. Charles kunt krijgen) met zijn fiets op ons te wachten, lopen dan maar......\r\n \r\nWandeling met Mr. Charles naar de verschillende villages. Het was niet een tocht zoals we gewent waren, want we gingen om de haverklap bij de mensen thuis een kopje en soms nog een kopje thee drinken. Ook waren de kinderen die we onderweg |
Myanmar 2007-03-11 15:54:00 |
Bij aankomst op het vliegveld stonden er net als altijd genoeg taxi's op ons te wachten en wilden natuurlijk allemaal dat we hun taxi kozen. We hadden al snel door dat ze hier werken met afgesproken prijzen en worden boos als er een is die het voor minder doet, maar goed als je geld wil verdienen moet je je onderscheiden van de ander. En om ons blij te maken moet je goedkoper zijn dan de ander. \r\nWat meteen opvalt is dat de mensen hier echt op de straat leven. Iedereen verkoopt hetzelfde en staat met zijn verkoopwaar ook nog naast elkaar, dus wie het liefst lacht dan maar, maar dan doen ze allemaal dus dat is lastig. \r\nDe mensen zijn hier erg vriendelijk en nog niet zo gewend zijn aan buitenlanders. Van jong tot oud vind het leuk als je ze begroet in hun eigen taal of als je alleen maar een dikke glimlach laat zien die natuurlijk met een nog breedere glimlach beantwoord wordt.\r\nMaar dat is ook gelijk de andere kant van Myanmar, het verschil tussen arm en rijk is hier zo groot dat we echt even moesten slikken en vooral Willeke een traantje weg moest pinken. De volgende dag zagen we dezelfde kinderen die ons gisteren tijdens het avondeten ook al postcards wilden verkopen. Hoe oud ze ook zijn Engels kunnen ze bijna allemaal. En dat was leuk en interessant want zo konden we ze wat vragen stellen. Zoals waarom ze op het midden van de dag postcards aan het verkopen zijn en niet in de schoolbanken zitten. Een meisje van 15 vertelde ons dat ze postcards moet verkopen, omdat ze het gezin moet onderhouden. Haar vader was een paar jaar geleden overleden en haar moeder kan niet werken. Haar oudere zus zorgt voor het huishouden en voor haar andere jongere zusjes en broertjes. Een jongen van 12 moest ook postcards verkopen, omdat ze het geld gewoon nodig hebben en hij geen zin heeft om naar school te gaan. Een ander schattig jongetje van 5 die maar een beetje lief zat te lachen en gek zat te doen kon geen Engels. Ze hadden het hem wel geleerd maar hij vergat het iedere keer (en dat is natuurlijk heel schattig, maar ook heel zielig) en omdat hij geen Engels spreekt kan hij ook geen postcards verkopen. Toen zijn moeder met zijn broertje langskwam was het ook duidelijk dat zijn moeder hem alleen maar leerde bedelen, want toen zij in de buurt was wreef hij in een keer over zijn buik. En dat had hij geen enkele keer gedaan toen zij er niet was. \r\n\r\nIk had het echt met ze te doen. En toen we naar het treinstation gingen werd dat alleen maar erger. Daar waren nog meer mensen die geen eten of drinken hadden en misschien niet eens onderdak. Toen werd het mij echt even te veel. De andere konden alleen maar denken aan een goedkoop buffet en daar lagen en zaten mensen die hoopten dat ze vandaag nog wat te eten zouden krijgen. \r\n\r\nHet jongetje die elke keer vergeet wat hij in het Engels moet zeggen is veel gelukkiger in een village en die hebben we tijdens onze reis veel gezien, dus leek het verschil tussen arm en rijk niet zo groot, maar als zulke mensen in een grote stad wonen is het extra moeilijk voor ze. Maar als hij ouder word dan zal hij het wel merken of misschien wel moeten stelen en dat is waarom hij beter af zou zijn in een village. Daar hebben de mensen geen behoefte aan meer meer meer. Ze leven met de dag en werken hard op het land voor hun dagelijkse boterham, euh rijstkom.\r\n\r\nJa, vooral die dag werden we met onze neus op de feiten gedrukt en dat vinden we een goeie zaak, want we willen genieten van onze reis, maar dat houd niet in dat we ons alleen rijker maken in de zin van mooie uitzichten, leuke uitstapjes. Maar juist ook het "echte leven" dat mensen hebben in Myanmar of waar dan ook ter wereld.\r\nIk had verwacht dat ik dit gevoel al eerder zou krijgen, maar ik ben blij dat ik het nu heb. Het geeft je aan de ene kant een rijk gevoel, maar aan de andere kant ook een hulpeloos gevoel, want wat kun je doen om ze te helpen en ze niet het bedelen aan te leren of het idee te geven dat alle buitenlanders dingen aan ze |
Weer eens wat anders!! 2007-02-12 08:19:00 |
Weer gezellig de bus in. De thaise bus dit keer. Goeie bussen vaak maar er gebeuren nog steeds vreemde dingen (zie verderop). Eenmaal In Sukhotai aangekomen hebben het eerste guesthouse genomen die we zagen. We zaten recht tegenover het Historical Park die we de volgende dag gingen bezoeken.\r\nHet Historical park kun je een beetje vergelijken met Angkor Wat alleen dan kleiner en minder mooie ruines. Maar goed het was zeker de moeite waard om even met de fiets de verschillende ruines af te gaan.\r\nDe ruines stonden allemaal wat dichterbij elkaar en met de fiets konden we dus veel zien en wat meer zien dan we in eerste instantie dachten te gaan doen.  \r\nOp een gegeven moment kwamen we een paar borden tegen, die ons uitdaagde om een dove monnik te gaan bezoeken, als we hem konden vinden, en gelukkig zijn we beter in het vinden van dove monniken dan watervallen. Gewoon de pijl volgen en dan kom je vervolgens zelf nog meer dezelfde borden met allerlei levensvragen en aanwijzingen erop om uiteindelijk zijn huis te vinden. Gelijk moesten we gaan zitten en kregen we water. Een hele vriendelijke en gastvrije monnik. Hij woonde daar alleen en wilde zo af en toe gewoon wat gezelschap, om mee te schrijven. Daarom had hij die borden gemaakt. Hij communiceerd door middel van pen en papier. Hij vertelde dat hij tot zijn achtste gewoon kon horen, maar omdat ze dichtbij een vliegveld woonde hij door het geluid van opstijgende en dalende vliegtuigen doof is geworden. \r\nHij kon heel goed Engels en dat had hij zichzelf aangeleerd door middel van het lezen van boeken. Hij vertelde ook dat hij nog nooit buiten Thailand was geweest omdat hij zo arm was. We hebben alleen nog nooit zo mooi huis gezien voor een monnik. Hij vertelde ook dat hij voor een camera van 30,000 baht (660 euro) aan het sparen is, zo arm is ie dus nou ook weer niet, maar we wilden ook niet al zijn water opdrinken en besloten omdat we ook wat hongerig werden de fiets te pakken. Maar jammer genoeg moest Sepp het doen met een lekke achterband. Gelukkig was er 30 minuten verderop een fietsenmaker. Die zijn band in 10 minuten voor 10 Bath (22 cent!) wilde maken. Ondertussen konden wij ons vermaken met haar kleine dochtertje, die lekker vrolijk in haar bedje stond te dansen en later nog even voor ons op de scooter ging poseren.\r\n \r\nToen Sepp zijn band geplakt was gingen we op naar onze volgende missie meer tempels en ruines. Daar was ik de gelukkige met een lekke band, maar we waren dichtbij de plek waar we de fietsen hadden gehuurd dus besloten we om de fietsen in te leveren en niet naar de andere ruines te gaan. Maar gelukkig hadden we de ruines gezien die we wilden zien.\r\n \r\nDe volgende dag hebben we de bus genomen naar Kanachaburi. Er is alleen geen directe bus, dus moesten we 2 keer overstappen. We hadden geluk dat we elke keer dat we met de bus aankwamen de andere klaar stond om te vertrekken of dat we maar een paar minuten moesten wachten. De thaise bussen mogen dan wel goed geregeld zijn maar je word zonder blikken of blozen midden op de super highway afgezet. Of je even 8 (snelweg)banen met voorbij razende auto's wilt oversteken om vervolgens de bus aan de andere kant te kunnen nemen naar de volgende stad waar we weer van bus moesten wisselen om uiteindelijk aan te komen in Kanachaburi. Om niet te hoeven lopen en geen tuk tuk te hoeven nemen besloten we om er eerder uit te gaan dan het busstation, maar dan zul je altijd zien dat je nog een halte of 3 langer in de bus had kunnen zitten. Dus moesten we alsnog een stuk lopen. \r\n \r\nWe zitten meer naar het zuiden en dat betekent dat we weer moeten wennen aan de temperatuur en de deet tegen de muskieten er weer bij kunnen pakken.\r\n \r\nDe volgende dag hebben we het Railway museum bezocht, wat we allemaal heel indrukwekkend vonden. Voor de duidelijkheid het gaat hier om de beruchte Siam-Burma spoorlijn. Er |
Longneck gespot! 2007-02-06 13:20:00 |
De volgende dag hebben we met de 2 Zweden en de Amerikaan de bus naar Chang Rai genomen. In Chang Rai zelf is overdag niet zoveel te doen dus we besloten maar om de volgende dag meteen door te gaan naar Chang Mai. Een beetje een tegenvaller want 'men' had ons verteld dat Chang Rai leuker is dan Chang Mai. 's Avonds word het pas echt gezellig. Iedereen gaat eten op de 'foodmarket'. Dat is een markt met allemaal kraampjes waar je eten kunt krijgen voor een habbekrats (minder dan een halve euro). De kraampjes staan in een soort u vorm om een groot plein heen waar allemaal tafels en stoelen staan, waar je dus kunt gaan zitten. Als je je buikje vol hebt kun je ook nog souvenirs kopen op hetzelfde plein. Na het eten hebben we Jonas op de bus naar Bangkok gezet en zo ruilen we de ene Zweed in voor de andere. Hij gaat naar Phuket (zuid Thailand) om met vrienden feest te vieren, maar niet getreurd we (en jullie dus ook op onze foto's) zien hem weer terug op 13 februari, want hij zal met ons net als Tobias (Zweed nummer 2) naar Myanmar vliegen.  We dachten dat we alleen zouden zijn voor op zijn minst 12 dagen. We hebben sinds we weg zijn wel geteld 3 van de 21 weken samen gereisd. We hebben het dus weer voor elkaar gekregen om met een jongen te reizen. Deze ontmoeting had nog een verhaaltje: 6 weken geleden toen we aan een van onze spannende verhalen aan het werken waren kwamen er 3 mensen het guesthouse in. Sepp dacht dat ze Nederlands waren en begreep dat ze een triple room zochten. Dus in het Nederlands probeerden we ze te helpen. Na wat verbaasde blikken bleek dat ze dus niet Nederlands maar Zweeds waren. Dan zit je ineens in de boot van Laos naar Thailand met dezelfde jongen uit Hanoi, die vervolgens de komende 4 weken met ons meereisd. Wel weer een jongen dus. Jongens zijn heel gezellig, maar af en toe een meid erbij (voor Willeke) zou niet verkeerd zijn.(sollicitaties kun je emailen naar de bekende adressen)\r\nMaar we hebben niet te klagen over het algemeen hebben we leuke mensen ontmoet waar we of lange tijd of een paar dagen meegereisd hebben. Zo doe je ideeen op over een volgende bestemming, leer je wat van het land waar hij/zij (vooral hij) vandaan komt en houden we er een hoop gezelligheid aan over. Zo nu en dan ontmoeten we toeristen en dat is goed om je beeld van een land een beetje in balans te houden. Ze kijken heel anders tegen bepaalde dingen aan dan de gemiddelde backpacker. Tijdens ons laatste tripje ontmoette we een Nederlands sprekende Indonesische-Canadees die samen met zijn vrouw een jaar door europa en een jaar door azie reist. De leeftijd: 75 en 79!!! Hij was er nog lang niet klaar mee en als het mee zat dan kwam Zuid-amerika ook nog aan de beurt. Op een zelfde wijze ontmoette we tijdens een tripje een Nederlands paar dat in Bali op vakantie was geweest. Ze hadden daar een man ontmoet die erg arm was. Ze geven hem nu elke paar maanden geld. Ook onder jullie (onze lezers) zal nu een aantal mensen denken: Wat goed van ze, zo helpen ze echt iemand uit de elende. Maar de werkelijkheid is toch anders. Ze geven de beste man een paar honderd euro per maand. Het gemiddelde inkomen ligt hier rond de 20 euro per maand. Deze man is dus binnen no time veel rijker dan zijn arme buurman die het geld ook heel goed kan gebruiken. Bovendien is er niemand die controleert of de beste man het geld wel goed besteed. Maar aan de andere kant moet ook gezegd worden dat het ontzettend moeilijk is om zelf te te helpen. Goederen mag je niet sturen, geld geven is ook niet goed, en als je geld geeft aan een goed doel dan blijft er 60% aan de spreekwoordelijke strijkstok hangen. Dan is er nog het verschil in armoede. Mensen die in een hutje wonen en niks hebben voelen zich meestal verre van arm.  De kleding die we aan ze geven kunnen ze natuurlijk wel goed gebruiken. Maar de zwerver in Beijing. Die is wel arm, vergeleken me |
Laatste dagen in Laos!!!!! 2007-02-06 11:38:00 |
En wat hadden wij een geluk 1 dag in Luang Nam Tha en we konden een festival bijwonen. Negen kilometer buiten de stad staat een stupa en daar hadden ze wat kraampjes (met voornamelijk eten en drinken) neergezet.  Wat precies de reden van het festival was weten we niet, maar we denken aan de posters en aan de rollenspellen te zien dat het een voorlichting was over hoe je als tieners met elkaar om moet gaan en vooral hoe niet.... Met name in een bar en als je wat langer verkering hebt. We denken dat ze voorlichting geven omdat de tieners die thuis niet krijgen en om het aantal tienermoeders terug te dringen, want daar zie je er veel van in Laos.\r\nJonge stelletjes die samen met een baby op de arm in de stad lopen. Het is ook gebruikelijk om veel kinderen te krijgen. Soms zie je ook hele kleine meisjes van ongeveer 5 jaar met hun 4 jaar jongere broertje of zusje op de arm of op de rug gebonden. Oudere zusjes zorgen voor hun jongere broertjes of zusjes. Zo weten ze op vroege leeftijd al hoe ze met een baby om moeten gaan. Dat is op zich niet verkeerd, maar wij denken dat ze ook zien hoe ouders met elkaar omgaan voordat ze een nieuw broertje of zusje krijgen. Dit omdat ze niet echt aparte slaapkamers hebben. \r\n \r\nWe hebben daar een tijdje rondgelopen en gekeken of er verder nog wat te beleven was. \r\n \r\nDe volgende dag hebben we de bus naar Xieng Kok genomen. Een 6 uur durende busreis over een nogal bumpy en stoffige weg. En voor de zoveelste keer kwamen we daar het Deense stel tegen dat we ongeveer in elke bus in Laos hebben gezien. Tijd voor kennismaking dus.\r\n\r\nVan het busstation word je met een tuk tuk naar de border gebracht om je uit te laten checken en onze laatste kippetjes om te wisselen voor de Thaise Bath. Waar we als Jonas niet had gezien dat ze een andere koers gebruikte (een geldwisselkantoor wel te verstaan) flink afgezet zouden worden. Ja, we moeten altijd alert zijn, want zelfs bij een geldwisselkantoor proberen ze soms (lees: altijd!) op te lichten.\r\nMet een boottocht over de Mekong River van ongeveer 5 minuten ga je van Laos naar Thailand. Het zou de laatste keer zijn dat we de Mekong zien. We hebben hem in Tibet gezien en gevolgt tot zuid China, in Cambodja en Vietnam de Delta en tot slot Laos van zuid tot helemaal noord. Binnen 10 minuten ben je uitgecheckt in Laos en check je je samen met je laatste BeerLao in in Thailand. Samen met de Denen, 2 Zweden en een Amerikaan hebben we een guesthouse gevonden aan de Mekong om definitief afscheid te nemen. Lekker even een hapje eten bij de Fin (ja een Fin!) want een dag niet gegeten is een dag niet geleefd voor Sepp en Jonas. Ze hebben altijd trek en eten voor 3, gelukkig compenseren we dat weer met mijn maaltijden die over het algemeen de helft of zelfs minder zijn van wat zij uitgeven, maar zij krijgen al trek van een busreis of als ze de ander zien eten. Wat meteen opvalt: Laos is beter!\r\n\r\n Tegen de tijd dat we een land verlaten geven we vaak even een korte mening van wat we van het land vonden. Van Laos kunnen we heel duidelijk zijn: Ga er heen en vooral voordat het te laat is (te toeristisch word) Het is onze absolute nummer 2. Tibet blijft de onbetwiste nummer 1. Het lijkt op Cambodja maar de mensen zijn er leuker, liever en vriendelijker, het is niet de hectiek van Vietnam en niet de slechte gewoontes van China. Maar het blijft appels met peren vergelijken! Elk land heeft tot nog toe (veel) mooie en leuke momenten gekend maar er zijn er nou eenmaal een paar die er echt uitspringen en Laos is er een van!\r\n\r\nEn dan nu naar Thailand waar we eigenlijk helemaal niet zoveel zin in hebben omdat het niet uniek meer is. We zitten misschien stiekem met ons hoofd al in Myanmar maar we gaan de komende 10 dagen natuurlijk niet stil zitten!\r\n \r\nLiefs WiSe\r\n\r\n\r\n |
Opium for Sale! 2007-01-31 11:55:00 |
Eerst willen we kwijt dat we langer wegblijven!! Hoera! Sepp heeft antwoord gekregen op zijn vraag om wat langer weg te mogen blijven vanwege onze krappe planning voor de landen die we nog willen bezoeken. Hij moet 2 mei weer beginnen. We zullen zelf (denken we) rond de 21 april weer in Nederland zijn, zodat dat Sepp de tijd heeft om bij te komen voordat hij weer moet werken. We hebben ons ticket voor 15 maart geannuleerd en zijn nu aan het bedenken van waar we terug vliegen en welke datum dat dan word. Dus als jullie nog suggesties hebben horen we het graag....haha!!!! \r\n \r\nNa een week in Luang prabang te hebben gezeten was de volgende dag de bank gelukkig wel open en konden we met genoeg geld op pad naar UdomXai. Met 30 man in een bus die we 40 jaar geleden aan Oost-Europa hebben verkocht en die hebben het minstens 22 jaar geleden weer hebben door verkocht aan de Aziaten. 4 uur op gevouwen met je knieen in je nek, lekker gezellig.  Er is niet zoveel in UdomXai, maar omdat we daar pas om 16.00 aankwamen konden we helaas niet verder reizen. Maar we hadden geluk, toen we het stadje gingen verkennen kwamen we op een kleine kermis terecht, waar ze voornamelijk aan het gokken waren.\r\nNatuurlijk moesten wij dan onder het genot van een zakje popcorn een gokje wagen. Ze hadden een spelbord met 6 dierplaatjes en 3 dobbelstenen met dezelfde plaatjes erop. Het was de bedoeling om voordat de 3 dobbelstenen werden gegooid geld in te zetten (je moest het geld op het dierplaatje neerleggen). En werd er drie keer een haan gegooid dan kreeg je drie keer het bedrag uitbetaald wat je had ingelegd. Grappig om even te proberen, we begonnen met 1000 Kip (75 cent). Geen slecht begin maar je wilt de mensen hier niet armer maken dan ze zijn en we wilden het weer verliezen. \r\nDat verliezen ging niet zo goed, op een gegeven ogenblik ging het zo goed dat we 40.000 kip winst hadden en dat zijn 4 dag salarissen. In het casino hadden we het geld gepakt en weggegaan, maar op een kleine kermis in Laos doe je dat natuurlijk niet. Die mensen hadden het bord gemaakt om er wat geld mee te verdienen niet om het aan grote jongens te verliezen. Dus Sepp deed heel goed zijn best om te verliezen. Op een gegeven ogenblik zette hij 20.000 kip (2 dollar) in op 1 dier. Iedereen keek hem aan van wat doe je nou, maar dat deed hij natuurlijk expres. Gelukkig gokte hij goed en verloor hij het geld. \r\nMet de winst in de handen stond het gezicht van het vrouwtje op onweer maar toen we het uiteindelijk weer verloren kon ze er wel om lachen. \r\n\r\nDe volgende morgen namen we de bus naar Luang Nampta om vanuit daar een tuk tuk samen met 25 anderen te nemen en weer opgevouwen en wel naar Muang Sing te gaan. Muang Sing is een kleine stad in het noorden van Laos waar niet zoveel te doen is, maar waar je wel leuke hiketochten kunt maken. In het dorpje lopen allemaal mooi versierde vrouwen rond die je van alles proberen te verkopen. Iets wat best ongebruikelijk is. Als je 4325 keer boh (nee) hebt gezegd dan komt de vraag of je Opium wilt kopen. En dat zal dan ook wel de echte reden zijn waarom ze stoned als een garnaal blijven aandringen.\r\n\r\nSamen met Marco (een Kroat die we de avond daarvoor hadden ontmoet in een restaurant) zijn we de volgende dag naar een travelagency gegaan. Al gauw kwamen we in contact met Hynek (een Tjech) die op zoek was naar 2-3 personen om een trek van 2-3 dagen te gaan doen. We vonden dit een goed idee maar niet voor het bedrag dat de travelagency ervoor wilde hebben, dus besloten we om zonder gids op pad te gaan. Een uur later stonden we klaar om te beginnen aan de tocht. Normaal word je met een tuk tuk naar het startpunt gebracht, maar wij besloten om er gewoon heen te lopen. Dus liepen we de eerste dag geen 10 km maar 15 km. Bij de stupa die aangegeven stond op de kaart kwamen we een monnik tegen die gelijk zijn sandalen aantrok en besloot om met ons mee te gaan. Dat kwam ons eigenlijk wel goed uit, want we waren laat begonnen |
Waterval in zicht!!!! 2007-01-24 09:10:00 |
Om 11.00 gingen we op een citybike naar de waterval (Kuang Si waterval 32 km). Een citybike is een fiets met een schattig mooi mandje voorop geen versnellingen en een kinderzitje. De kwaliteit is Chinees dus voor je de eerste paar km erop hebt zitten ben je minimaal 3 onderdelen verloren. Het kan bijvoorbeeld voorkomen dat je zadel halverwege de rit naar beneden zakt, de ketting er een paar keer afvalt bij een afdaling en je stuur niet helemaal rechtop blijft staan. Met andere woorden: "waar zijn we aan begonnen!". Om de waterval te gaan bereiken die 32 km verderop in de bergen ligt en met een brandende zon op je pannetje. We hebben er onderweg dan ook meerdere malen serieus overnagedacht om terug te gaan, maar we wilden onze lezers (en ons zelf) natuurlijk niet teleurstellen. \r\n \r\nNa 3 stops om wat te drinken, 6 stops voor het repareren van een van de fietsen en een kilo lichter (door het vocht dat we tijdens de tocht hebben verloren aan onderdelen en waarvoor we ook niet terug wilde) kwamen we 4 uur later vermoeid aan bij de waterval. \r\nToen we bij de waterval aankwamen waren we er zeker van dat we met de tuk tuk terug zouden gaan en dat zou betekenen dat we beter 3 dollar voor een mountainbike hadden kunnen uitgeven.\r\nVoor het parkeren van de fietsen vroegen ze 20 cent, maar omdat we de fietsen onderweg al bijna 4 keer op het spoor hadden willen gooien (he pa!!) vonden we het niet de moeite waard om 20 cent te betalen. Maar lezers niet getreurd we zijn natuurlijk niet weggegaan voordat we de waterval van dichtbij hadden gezien. \r\n\r\nToen we een goed plekje voor onze fietsen hadden gevonden zagen we dat we ook via die weg naar de waterval konden komen. En ja hoor dat was niet zo moeilijk gewoon het water volgen en je komt er van zelf. Dus hoefden we ook geen entreegeld te betalen.\r\n \r\nDe waterval was zeker de moeite waard en je kon er ook een frisse duik nemen en die konden we goed gebruiken. Bij de waterval herkende veel mensen ons, omdat wij als enige (gekken) op de fiets naar de waterval zijn gegaan. Op een mountainbike was het nog niet zo gek geweest, maar op een citybike zonder versnellingen dan moet je wel gestoord zijn. Zij kwamen zelf langs met de tuk tuk of busjes met airco en wij liepen of hadden het zwaar om de heuvel op te komen, maar als we geluk hadden gingen we sneller dan zij in de tuk tuk. Sommige vroegen ons of wij degene waren die ze onderweg hadden gezien en waren nieuwsgierig of we ook op de fiets weer teruggingen. Na een frisse duik hebben we de fiets gepakt omdat we in elk geval het stuk naar beneden wilden doen. We waren natuurlijk niet naar boven gefietst om niet naar beneden te kunnen racen. \r\nDe terugweg ging gelukkig wel 3 keer zo snel. Halverwege zagen we nog een nieuw busje in de greppel staan. Hij was uit de bocht gevlogen en een meter of 20 lager en verder tot stilstand gekomen. Verder gelukkig niks aan het handje. Op een gegeven ogenblik had ik het echt gehad, we moesten een flink eind de heuvel op (lopend met de fiets in de hand), maar gelukkig kwamen er na die flinke heuvel een geweldige afdaling. We moesten alleen sturen en af en toe een beetje remmen (dwz de rem helemaal ingedrukt houden omdat ze het toch niet doen) daarna ging het allemaal een stuk makkelijker. Natuurlijk moesten we af en toe nog wat lopen, maar dat was te overzien\r\nToen we om 18.00 aankwamen in Luang Prabang en over de nightmarket liepen sprak een franse vrouw ons aan en zei " Bravo", ze had ons de heen- en terugweg zien fietsen en vond het super dat we de terug weg ook hadden gefietst. We waren ook wel heel erg trots op ons zelf dat we de heenweg hebben doorgezet, maar vooral dat we de terugweg ook op de fiets hebben afgelegd.\r\n \r\nOok willen we kwijt dat we vandaag voor het eerst in (bijna) 5 maanden onder de 12 Euro geleefd, met z'n tweeen.\r\n \r\n's Avonds raakten we aan de praat met een Amerikaan die al 6 jaar in Azie woont waarvan 3 jaar in Luang Prabang. Hij geeft gratis les a |
Lekker fietsen!!! 2007-01-22 11:25:00 |
Na 4 volle dagen in Vang Vieng gezeten te hebben moesten we weer verder, verder naar het noorden van Laos.\r\nBestemming: Phonsavan \r\nVertrektijd: 9.30\r\nAankomsttijd: 16.00\r\nVervoersmiddel: Local bus\r\nBij het busstation stonden er allemaal tuk tuk drivers rustig op ons te wachten. Heel relaxed, want als je in hun guesthouse blijft kost het ritje van het busstation naar het guesthouse je helemaal niets. We wilden naar Phonsavan voor de Plain of Jars. Er doen heel wat verhalen de ronde over wat de Plain of Jars nou precies zijn. Het zijn 20 gebieden vol met potten. Potten in alle soorten en maten. De Plain of Jars is een gebied waar in oorlogstijd veel bommen zijn gegooid door de VS en er liggen nog duizenden on-ontplofte bommen. De MAG heeft een groot gedeelte vrijgemaakt van bommen, zodat ze er een toeristenpleister van konden maken. Het is er nu mogelijk om door middel van op de paden te blijven de Jars van dichtbij te kunnen zien.\r\nDe Jars zelf zijn flinke stenen die door de mens gemaakt zijn van riviersteen, waarschijnlijk zo'n 2000 a 3000 jaar geleden. Wie, waarom en hoe ze gemaakt zijn blijft een groot raadsel. Er zijn meerderde theorien en legende's die de ronde doen. Een daarvan is dat een volk de Jars gemaakt zou hebben na een overwinning op een ander volk om Lao Lao in te brouwen (het nationale sterke drankje)! De meest waarschijnlijke is echter dat ze dienden als Urn of grafsteen. \r\nWe besloten om in het centrum wat rond te vragen hoeveel het zou kosten om met een tuk tuk naar de Plain of Jars te gaan. Wat blijkt nou, de tuk tuk drivers mogen eigenlijk geen toeristen naar de Plain of Jars brengen, alleen afleveren bij het site 1 terrein. Voor we het wisten zaten we te onderhandelen om nu (17.30) te gaan, dan zouden we nog naar binnen kunnen en de Plain of Jars bij sunset zien. Nou voor het laatste hebben we dan ook maar gekozen. Sunset was al over, maar we hebben wel de Plain of Jars gezien (als Japanners, de tuk tuk in 10 minuten later de tuk tuk uit, half uurtje rond lopen, foto's schieten en na een half uur de tuk tuk weer in en terug naar het hotel). Dit doen we anders nooit....\r\nLeuk om geweest te zijn maar niks bijzonders.  \r\nDe volgende dag hebben we een mountainbike gehuurd en zijn we de bergen in gegaan. Weer op zoek naar een waterval. In Vang Vieng stond hij niet goed aangegeven en hebben we hem dan ook niet kunnen vinden, dus dit keer zou het moeten lukken. Maar helaas ook in Phonsavan was de waterval van 40 km fietsen onvindbaar. Ondertussen waren we in een dorpje (waar ons werd verteld dat zij geen waterval in de buurt wisten), terwijl we 10 km terug nog in een ander dorpje naar de waterval hadden gevraagd en zij die kant op wezen. Waarschijnlijk kunnen ze of geen Engels (en begrepen ze niet wat we bedoelden) of durven ze gewoon niet toe te geven dat ze je niet kunnen helpen, wat typisch Aziatisch is. \r\nNou dan maar een potje voetballen met de kinderen uit het dorpje. In het begin waren ze niet erg enthousiast, maar dat kwam (denken wij) omdat ze in tegenstelling tot wat wij dachten en hadden gelezen (maar dit klopt natuurlijk alleen maar als we waren waar we dachten dat we waren) geen toeristen gewend zijn. Des te leuker was het om met ze te voetballen. Ik probeerde ondertussen wat foto's te maken van het spel en van de kinderen, maar dat lukte niet echt. Ze vonden het te spannend.  \r\nToen de weg terug, weer 40 km door de bergen, je komt dan het ene dorpje na het andere dorpje tegen waar de mensen je aanstaren en moeten lachen als je ze in hun taal begroet. Ze zijn zeker geen toeristen op een fiets gewend en al helemaal niet dat ze dan ook nog tegen je praten. Ze stonden er denk ik ook wel versteld van dat we zulke afstanden en wegen (met zoveel heuvels) op een fiets aflegde, terwijl ze zelf met een pick-up of motorbike langs kwamen |
Reizen of Vakantie? 2007-01-17 11:25:00 |
Vanuit Pakse zijn we met onze eigen prive tuk tuk, die niet uit elkaar viel, naar de haven gebracht om vervolgens met een klein bootje naar het eiland Don Det gebracht te worden. Sepp en Jonas gingen erop uit om een leuk guesthouse te zoeken (dat is niet moeilijk, want elke bewoner heeft zijn huis omgebouwd tot een guesthouse met bijbehorend restaurant). We kwamen uit bij 'Mamma Tarnon'.  Op Don Det is alles ' Happy' en je mag raden waarom ze happy zijn. De mensen zijn er zo vriendelijk en dat vonden wij opvallend, want ze zijn wel wat toeristen gewent en toch vinden de kinderen het ook nog steeds maar al te leuk om Sabaidee (hallo) te zeggen. Zelfs Mamma was zover wij weten aangeboren stoned en na 1 slok van je biertje riep ze al 'one more one more Beer Lao'.\r\n\r\nDaarna heerlijk rondlopen en om de 10 meter een mooi uitzicht en dus mooie foto's maken. Lekker lui hangen in een hangmat aan het water gingen we ons bungalowtje opzoeken. Wat een vakantiegevoel (ja, zelfs wij hebben dat af en toe nog). Het klinkt misschien gek, maar omdat we zolang weg zijn maken we onderscheid tussen reizen en vakantie. Een vakantiegevoel voor ons is heerlijk genieten van het lekkere weer en niets moeten (de bus, trein, tuk tuk, het vliegtuig of de olifant halen). Dus lekker luieren in een hangmat met een heerlijke fruitshake of een beer Lao in de hand. De rest van de tijd reizen we dus... haha \r\n \r\nDe volgende dag hebben we een fiets gehuurd bij Mamma om het eiland en een naastgelegen eiland te verkennen. Door middel van een brug hebben ze verscheidene eilanden met elkaar verbonden, maar natuurlijk moet je daar wel 9000 Kip(pen) voor betalen (Kip,is het betaalmiddel in Laos). Wel mogen we dan ook nog gratis een waterval bekijken. De waterval (eigenlijk moeten we watervallen zeggen, want hij was zo groot dat je goed moest kijken waar hij begon en ophield) was erg mooi. We hebben nog geprobeerd om er dichtbij ergens te kunnen zwemmen, maar er was een enorme stroming en een bacterie in de Mekong dat we het maar niet hebben geprobeerd.  De fiets gepakt en bij een klein strandje onze voetjes nat gemaakt. Na een bumpy road om bij het strand te komen kozen we de weg terug voor een andere weg. Die was een klein beetje bumpy, maar wel met obstakels. Zo moesten we over een soort treinrails (met fiets) en over een bamboebruggetje (een bamboestronk met leuning) met de fiets in de hand. Op een gegeven moment hield de weg gewoon op, nou dan maar via een greppel naar de andere kant. We deden er dus net even wat langer over dan de heen weg, maar dit was wel even twee keer zo leuk.\r\n \r\nEn toen was het 13 januari 2007, Willeke d'r verjaardag (maar daar stond al een verhaal van op de site). \r\nNa een relaxte busreis, kwamen we 's ochtends om 7.30 in Vientianne. Eerst maar weer even pinnen voordat we verder reizen, want in Laos kan je alleen in de hoofdstad geld opnemen. We hebben dus maar meteen 3.000.000 Kippetjes uit de muur gehaald. Beetje jammer alleen dat ze die uitgaven in briefjes van 10.000. We hebben nu een extra rugzak nodig om het geld te dragen. \r\nNa een ontbijtje op de lokale markt hebben we afscheid genomen van de tweede Zweed die sinds Hanoi met ons reisde. En toen was er nog maar 1 over....(en een sloveen) Met zijn vieren hebben we de bus naar Vang Vieng genomen, waar we nu alweer 3 dagen zijn en alleen maar genieten. Genieten van het mooie weer, prachtige uitzicht en alle activiteiten die het plaatsje te bieden heeft. Dit is de plek voor een ultieme vakantie! Hiking tochten, fietsen, zwemmen, natuur, tubing! Genoeg om 2 weken te ontspannen, maar die tijd hebben we niet. Want straks moeten we weer reizen.\r\n \r\n De eerste dag hebben we een fiets gehuurd en zijn erop uitgetrokken. In ons Guesthouse heeft Neill de eigenaa |
Verry happy birthday to Willeke 2007-01-17 10:42:00 |
Vanochtend werd ik wakker op een mooi eiland in de Mekong. Toen ik de deur van onze bungalow open deed hingen er allemaal ballonnen. Wat een verrassing! Had ie (Sepp) dat toch maar mooi ff gefixed. Hij had zelfs nog aan 'Mamma' (de eigenares van de bungalow, die graag mamma werd genoemd) gevraagd om een grote cake te maken maar Mamma wist helaas niet dat dit in de ochtend moest zijn omdat we 's avonds al weer weg gingen. Dus geen kadootjes, geen cake en geen familie en vrienden op de koffie, maar wel ballonnen.\r\n\r\n De hele dag door heb ik ontzettend veel smsjes, berichtjes op de site en zelfs een paar telefoontjes gekregen. Waarvoor ik jullie natuurlijk allemaal wil bedanken. Zo voel ik me met 30 graden (boven nul) in Januari toch nog een beetje jarig. Ik mis jullie wel maar door alle reacties zijn jullie toch een beetje dichterbij.\r\n\r\nWe zitten nu op het busstation in Pakse te wachten om de relaxte nachtbus terug naar Vientiane te nemen. Waar we natuurlijk weer wat foto's en een verhaal van onze avonturen op de site zullen zetten. En ondertussen heb ik nog even een klein gebakje gescoort, want de bananen waren al op, die ik nu lekker ga op peuzelen.\r\n\r\nVeel liefs Willeke |
Sabaidee Vietnam Sabaidee Laos! 2007-01-10 13:48:00 |
Na de gezellige en luxe vakantie die we samen met Jan en Karin hebben gehad kunnen we concluderen dat Vietnam ontzettend leuk is. De mensen waren lang niet zo vriendelijk als in Cambodja of Laos (muv Zuid Vietnam). Ze proberen je constant af te zetten en afdingen ging erg moeizaam, maar het was niet zo vervelend als in Cambodja. Het was ontzettend mooi en wat ons betreft was Vietnam dan ook een aanrader. De derde na China en Tibet. \r\n\r\nNu dus naar Laos, we ruilen het leuke 'Sinh Chao' en 'Kamarn' (resp Hallo en bedankt) voor Lao. Het lijkt een ontzettend makkelijke taal te zijn want hallo en tot ziens is hetzelfde 'Sabaidee' en als je er dan 'Sabaidee bah' van maakt dan vraag je 'Hoe gaat het met je?' het is dan de bedoeling om dit weer met 'Sabaidee' te beantwoorden. En ze praten achterstevoren. Dus als je vraagt naar het busstation doe je dat zo: station bus waar is? Makkelijker kan het denk ik niet.\r\n\r\nNa een 100% meevallende en ontzettend gezellige busreis gehad te hebben kwamen we 22 uur later samen met 3 Zweden en een Sloveen aan in Vientiane. De hele bus was afgeladen vol, maar dit keer niet alleen met mensen maar met bagage. We dachten aan een rode loper in het midden van de bus, maar het was een verhoging van een halve meter onderbouwd door kartonnen dozen met boeken. Maar ook die hadden ze netjes neergezet, dus daar hadden we verder geen last van. \r\nVoordat we vertrokken hebben ze de bagage op de zitstoelen wel een paar keer veranderd, zodat wij ze niet op onze hoofdjes zouden krijgen bij de eerste de beste rempoging. \r\n1 Zweed was getikt genoeg om meteen in de volgende bus van 11 uur te springen maar dat was ons een beetje teveel. \r\nWat ons gelijk opviel was de enorme rust die hier hangt. We waren natuurlijk de hectiek in Vietnam gewend. \r\n \r\nEr was niemand op het busstation die ons meteen in een tuk tuk wilde stoppen voor teveel geld, ze wachten hier gewoon op hun beurt. Na een dagje lekker door Vientiane te hebben geslenterd, waar verder niks te doen is, namen we de' s avonds de bus naar Pakse. Na een lekker stevig potje onderhandelen hebben we voor de bodemprijs de spiksplinter nieuwe slaapbus gekregen. \r\nBij aankomst stonden er 4 man op ons te wachten die net zo vervelend waren als in Cambodja, dat hadden we niet verwacht. Maar alles goed en wel hebben we voor 2 dagen een tuk tuk gehuurd om ons door (zuid) Laos te laten rijden. Een ontzettend enerverende trip.  \r\nWatervallen die je alleen in films ziet waar we natuurlijk nog even een duik hebben genomen. Verder heb je overal van die schattige dorpjes met bamboo huizen met daarom heen spelende kinderen, ossenwagens, varkentjes en hondjes. Dat was helaas niet alles. \r\nDe tuk tuk waar we met ze zevenen ingepropt zaten hadden ze in dit geval beter kapot kapot kunnen noemen, verloor alrijdende het ene na het andere onderdeel. Om de 20 minuten moesten we tanken en de motor gerepareerd worden. Maar 'No problem, me mechanic'. Ja dat zien we ja....Toen de reserve accu die ergens tussen ons in lag in brand vloog is Sepp uit de rijdende tuk tuk gesprongen. De plus en min pool waren via de bank met elkaar verbonden en gaf kortsluiting. Willeke heeft vanaf dat moment en het moment dat we eindelijk bij een guesthouse kwamen alleen nog maar gelachen. Maar dat is haar natuurlijke reactie. Toen we in de laatste bocht voordat we bij het guesthouse waren achteruit in de greppel reden en Sepp er voor de tweede keer uitsprong was het voor Willeke helemaal lachen, gieren, brullen (en doet dit bij het lezen van het verhaal nog steeds). De chauffeur van de tuk tuk maakte het feest compleet door ons al lachende te vertellen dat hij helemaal geen remmen heeft. Lekker dan in de bergen...\r\n \r\n\r\nWe hebben heerlijk geslapen voor 1 dollar en besloten om nog 'maar' een olif |
Tijd om naar Laos te gaan! 2007-01-06 05:51:00 |
| Het was even spannend of alles door de douane kwam maar Jan en Karin zijn alweer terug in het nog steeds niet koude Nederland en alles is goed gegaan. We hebben het ontzettend leuk gehad samen en het was raar om elkaar weer gedag te moeten zeggen. Het was een beetje alsof ze ons thuis kwamen opzoeken.\r\n\r\nDe dag nadat ze weg gingen kregen we opnieuw bezoek, Daniel en Gunda de Duitsers die we in Cambodja hebben ontmoet. We hebben ze de stad een beetje laten zien maar vooral alle verhalen over Vietnam en Laos uitgewisseld. Verder zijn we ook weer de 2 ontzettend saaie Zweden gezien. We hebben ze al eerder in Phnom Phen en HCMC gezien, maar ze blijven niks zeggen. Maar goed moeten zijn weten.\r\n \r\nNa nog 3 dagen in Hanoi te hebben gezeten en lekker niks te hebben gedaan behalve relaxen gaan ook wij nu eindelijk weg. We gaan weer backpacken. Het zal wel weer even wennen worden om elke 2/3 dagen weer een bus of trein te moeten nemen maar we hebben er weer/nog steeds ontzettend veel zin in. Om maar meteen 'goed' te beginnen nemen we vanavond de bus naar Vientanne, de hoofdstad van Laos. Gelukkig duurt deze bustrip maar 24 uur waarvan je 5 uur bij de grens staat te wachten...niemand weet waarom. De backpacks zijn gepakt, de snacks en drinken zijn ingekocht en de ipods zijn helemaal opgeladen. Laos: here we come! We blijven daar ongeveer een week of 3 en dan zien we wel weer verder. |
Very Merry Happy Christmas and a Very Happy New Year 2007-01-04 12:15:00 |
Eerst willen we jullie natuurlijk allemaal het allerbeste voor 2007 wensen, maak er wat moois van want voor je het weet is er weer een jaar om.... \r\n \r\n \r\nHet was tweede kerstdag 1961....\r\nIn plaats van lekker met z'n allen met een wijntje en een broodje brie voor de haard hebben we maar eens lekker een fietsje gepakt en heerlijk ontspannen op het strand. Om in de middag onze tailored suits op te halen, nog meer bij te laten maken en een tas te kopen om het allemaal naar Nederland te krijgen.  Overal waar je in Hoi an komt komt de bevolking vriendelijk over. Je wordt altijd herkent als je naam 'Motobike' is want je wordt constant gedag gezegd met: 'Hello Motobike' en elke tailorshop waar je langer dan 10 seconden voor de deur blijft staan: 'Look in my shop'. Maar het veel gehoorde 'Many many Colors' spant de kroon. Alleen als je dan om blauw vraagt dan is het 'Yes, yes we don't have blue'. Ze kunnen hier gewoon geen nee zeggen.\r\n \r\nBij kerst hoort lekker en veel eten, tenminste bij ons in Nederland. Hier is het allemaal net ff anders. Het was net als eerste kerstdag een verassing wat we nu weer kregen dat we niet hadden besteld. Tegelijkertijd eten zat er natuurlijk al helemaal niet in, Jan kreeg als eerste zijn maaltje een half uur later Karin, maar dat moest weer terug naar de keuken, toen Sepp en Willeke en weer een half uur later Karin. Toen het licht ook nog uitviel en de wijn omviel was het feest compleet en kwam deze avond met stip de "Lachwekkende 2de kerstdag top 5" binnen.\r\n \r\nWe moeten door, door naar Hue. Vandaag stonden de marble mountains en een museum dat de moeite waard is op het programma. Zoals gebruikelijk werden we voordat we naar de marble mountains gingen nog gedropt bij een shop waar je helemaal niet wilt zijn. Er zijn vijf bergen waar je kunt koekeloeren en we hebben het sterke vermoeden dat we van die vijf in elk geval niet de mooiste berg gezien hebben. Door naar de volgende etappe. Een tussenstop van een uur (bedankt Jan, die 20 minuten waren al meer dan teveel geweest ;) ) in het alles-behalve-de-moeite-waard-museum Cham. En meer woorden zullen we daar maar niet aan spenderen. Ondertussen kwamen we erachter dat Sepp zijn zonnebril kwijt was. We hebben de chauffeur dus maar meteen het hotel laten bellen of ie daar nog lag, maar helaas de vogel was gevlogen.  Via de schitterende en alles goed makende HaiVan pass, men zegt dat hier de scheiding is van Noord en Zuid Vietnam, zijn we naar Hue gereden. En we zaten in een meer dan prima hotel net als de fam. Jöbsis die we in Hoi an hebben 'ontmoet'. We schrijven 'ontmoet' en niet ontmoet, omdat we ons pas 5 dagen later aan elkaar voorstellen. In Hue hebben we weer lekker de fiets genomen en zijn van de Citadel, waar de koningen van Hue hebben geregeerd, naar de Tu Duc tombs gefietst. De Tu Duc tombs waren de graven koning Tu duc, zijn 104 vrouwen en zijn geadopteerde kinderen in een Angkor Wat setting. Oude tempels en ruines en de jungle die het langzaam weer terug won. In 1 dag tijd hebben we onze eigen stamkroeg gevonden om een kaartje te leggen. De muziek is in elk geval westers en niet slecht, maar wel eentonig. In elke cafe en op elk moment van de dag klinkt het Nr 1 album van de Beatles uit de boxen.\r\n \r\nIn de ochtend hebben we nog even over de markt van Hue gelopen waar natuurlijk weer van alles te zien was. Op de weg terug waren we (naar alle waarschijnlijkheid) nog bijna in een heel geraffineerde geldwissel truc getrapt.  Er kwam een man in een cylco voorbij die 1 euro wilde wisselen voor 20,000 dong (een gunstige koers). Ach ja waarom ook niet dachten we en de ruil was gedaan. Nog geen 20 meter verderop komt er een vrouwtje aan die ineens 40 euro (allemaal 1 en 2 euro munten) wil wisselen. Maar gelukkig wisten Jan en |
It's Christmas time! 2006-12-26 02:23:00 |
Laatste kertmis, ik gaf je m’n hart maar de volgende dag gaf je het weg….\r\n \r\nEen liedje waar we zelfs in de jungles van Vietnam niet voor kunnen weglopen. Na China, Bangkok en Cambodja zitten we eindelijk in de kerststemming, in Vietnam doen ze namelijk wel aan kerst! Het is natuurlijk niet het (koude) December gevoel zoals jullie dat nu hebben, maar we hebben in elk geval kerstbomen, muziek en kaarsjes. En dat is geen slechte score! \r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\nNa 110 dagen en een beetje vertraging hebben we Jan en Karin (JaKa) eindelijk op HCMC airport opgehaald.  En je zou je zo kunnen voorstellen dat dat natuurlijk ontzettend gezellig is. Meteen de laatste verhalen uitgewisseld onder het genot van de wel bekende Vietnameese loempia. In de middag trokken Jan en Karin het niet want een nachtje overslaan is toch iets teveel van het goede dus in hebben we maar een zogenoemde dweilpauze ingelast zodat we dag 2 fris van start konden gaan.  Na een bustochtje van 2 uur hebben we een fantastische boottrip gemaakt langs een aantal eilanden in de Mekong Delta. \r\nVan de grote boot naar een kleinere en van de kleinere boot naar de roeiboot om de kleinste zijriviertjes van dichtbij te bekijken. Overal palmbomen, kokosnoten en Vietnameese hoedjes. Op de weg terug bleef Jan zijn ogen uit kijken en zich maar verbazen over de enorme verkeerschaos die je in HCMC aantreft en wat men hier toch allemaal op 1 scootertje vervoert. Karin en Willeke, of op z’n Vietnamees: ‘Vi La Ca’ raken maar niet uitgepraat dus de sfeer zit er zo gezegd goed in. Helaas zat HCMC er bijna weer op maar niet voordat we een bezoekje aan de Cu Chi tunnels hebben gepleegd. \r\n\r\n \r\nDe Cu Chi tunnels is een ondergronds gangenstelsel waar de Vietnameese Guerilla strijders zich schuil hielden voor eerst de Fransen en later de Amerikanen. Met veel vernuft en success hebben ze een tunnelnetwerk van 250 km bomvol boobytraps en geheime ingangen aangelegd. En om de sfeer nog wat kracht bij te staan hebben we alle vier (ja ook Karin!) nog even geschoten met een echte M16, waar we zelfs met oorpluggen nog een gehoorbeschadiging aan hebben overgehouden. \r\n\r\n\r\n\r\n Van de Cu Chi tunnels door naar de airport om in Hoi an de kerst door te brengen. Toen we aankwamen konden we wel in de handjes klappen van plezier want wat een fantastisch hotel! Grote kamer, lekkere douche, pooltafeltje, gratis fruit en water maar vooral een zwembad en een strand! Niet echt heel vervelend dus om hier je kerstdagen door te brengen! Wat een luxe voor ons backpackers! \r\n\r\nHoi an staat niet alleen bekend om zijn historische centrum, de prachtige markt en de typerende Vietnameese hoedjes maar ook om zijn tailor shops. We hebben ons dus alle 4 maar even in een maatpak laten steken. Het was steendruk in de winkel maar nog geen 5 uur later konden we het al voor de eerste keer passen!\r\n\r\n \r\nHet staat als gegoten…. \r\ns’Middags hebben we heerlijk een stukje gefietst om te zien hoe de echte Vietnameese locals wonen en werken. En vandaag, tweede kerstdag, gaan we maar eens lekker op het strand liggen, of toch maar aan het zwembad?\r\n\r\n |
'And now we wait....' 2006-12-20 07:15:00 |
We hebben 2 verhalen in 1 keer geplaatst dus begin bij het verhaal hier onder voordat je aan deze begint!\r\n\r\nVoor de verandering konden we weer lekker vroeg ons bedje uit om vanuit Cambodja naar Chau Doc, Vietnam te reizen. Eerst met de bus naar een klein opstapplaatsje voor de boot. De enige toerist in de bus. Kijk, het moet niet zoals Siem Reap zijn maar als je de enige bent dan vraag je je soms ook wel eens af of je wel de juiste bus hebt genomen. Bij de boot aangekomen staan er twee Nederlanders te wachten die met de fiets van Bangkok naar HCMC gaan, ze hadden hetzelfde idee gehad, ze stonden al een uur te wachten en dachten ook 'wat doen we hier?'. Dan blijkt het allemaal nog wel mee te vallen als er vervolgens nog 2 busjes toeristen arriveert. Met de boot gaan we over de bekende Mekong (zie Peking Express 3, De Mekong Route) die we eigenlijk vanaf Lhasa (muv Bangkok) al volgen helemaal tot aan de delta.\r\n\r\nNa 2 uur varen even langs de Cambodiaanse grens om ons af te melden en naar de Vietnamse grens om ons aan te melden. Hier blijkt trouwens maar weer eens wat een 'grens' inhoud. Je stopt bij een huisje, Cambodja, vaart door, loopt een stukje en stopt bij een huisje en je bent in Vietnam. \r\n\r\nGOOOOOODMORNING VIETNAM!!!!! \r\nTussen die twee huisjes wonen, werken en slapen mensen die geen idee hebben of ze nou in Cambodja of Vietnam wonen het leven tussen de huisjes gaat net als overal gewoon door. Maar toch moeten wij er 2 keer stoppen. Na een lekkere fruit shake (die zijn in Cambodja en Vietnam overal te verkrijgen, voor weinig, en wij kunnen er nu al geen genoeg meer van krijgen, sorry Jan maar ze zijn toch echt beter dan die van jou!).\r\n \r\nNou de boot weer in en nu echt in een keer door naar Chau Doc. Samen met Saskia en Erik (de eenzame fietsers) hebben we het stadje verkent en heerlijk bij het water gegeten. Even genieten van de rust voordat we naar het (veel te) drukke Ho Chi Minh City (Saigon) gaan. \r\n\r\nOm 9.00 hebben we de bus naar Ho Chi Minh City onderweg nog even een spoedcursus Vietnamees gedaan. Precies 6 uur later stappen we, op het ergste voorbereidt, uit op het busstation van HCMC. En tot onze verbazing staan er maar een stuk of 4/5 taxi chauffeurs die ons een ritje wil aanbieden. Ze vragen 3 keer de prijs van de zojuist verlaten bus dus we staan erop dat ze de meter gebruiken. Gelukkig hadden we in de LP al gezien dat die hier niet altijd werken zoals het moet. De meter begon als een razende te lopen. En stond dan al snel op het magische getal van 34.000 Dong. Daar trappen we natuurlijk niet in vriend. Gelukkig stond er op het dashbord kastje in het Vietnamees hoe de prijs opbouw ging. Die was zelfs voor ons goed te begrijpen. (trouwens, ze hebben hier geen karakters zoals de Chinezen of het onmogelijke leesbare Khmer maar het 'gewone' alfabet). Bij het uitstappen wilden we niet de prijs van de meter betalen. Die ergens halverwege de trip nadat ik 600 keer had gezegd dat ie niet Okay was van 52000 naar 38000 sprong wat ongetwijfeld beter in de richting van de local prijs was. Ook deze kerel wilde naar de politie waarvoor we natuurlijk best bereid zijn een woordje mee te wisselen. We hebben hem afgekocht met 3 euro (60000 dong) ' veel te veel' maar goed we waren er!!\r\n\r\nNu hebben we een paar dagen om bij te komen en uit te slapen en na te genieten van onze ervaringen en belevenissen van Cambodja (en dus de site bij te werken). Maar natuurlijk ook de omgeving te verkennen om voorbereid te kunnen beginnen aan onze reis met Jen en Kerin die nu echt heel snel gaat beginnen.\r\n\r\nDus: 'And now we wait....' \r\n\r\n\r\nLiefs WiSe\r\n |
Cambodja, The 'wild' East! 2006-12-20 06:59:00 |
Met de bus van Siem Reap naar Kampong Cham dat kan (en ging) nog wel (5 uur), maar in een personenauto met 7 personen dat is een heel ander verhaal. Ik zag het echt niet zitten, om 4 uur met zijn zevenen in een auto te gaan zitten, maar toen we er eenmaal in zaten en de deuren ook nog dicht konden viel het allemaal reuze mee. \r\nNa 2,5 uur kwamen we aan in het plaatsje Kratie. Nog net op tijd voor de mooie zonsondergang......\r\n \r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n \r\nDe volgende dag samen met de in de ' taxi' ontmoette 'ze germans' Gunda en Daniel een fiets gehuurd om de omgeving te verkennen en om in de Mekong een paar zeldzame zoetwater dolfijnen van dichtbij te kunnen zien. Zodra we het dorpje uit waren hoorden we vanuit elk huisje of iets dat er op moest lijken: 'hello' en 'bye bye'. Echt te gek, des te verder je komt des te meer mensen naar buiten komen om naar je te kijken en te zwaaien. En het kwam dan ook regelmatig voor dat je ergens in de verte ' Hello' hoorde maar geen idee had waar het kind was. Net voor het dolfijnen, zoals we die in onze vorige afleveringen in Venezuela hebben gezien was een school. En Gunda werd meteen door een horde kinderen aangevallen. Ja dan moet je dus even binnen gaan kijken. Gelukkig hadden ze pauze, anders hadden de leraresen een probleem. Iedereen kwam namelijk naar buiten om met ons op de foto te gaan en zichzelf op de display terug te zien. We kwamen amper weg, maar de docenten die minder blij keken waren opgelucht dat ze weer aan de lessen konden beginnen.\r\n \r\n \r\n\r\nWe hielden er nog een engelse tolk op na. Hij fietste een stukje met ons mee en hij vertelde en vroeg van alles. Hij was 14 jaar en kon zo goed engels, omdat hij na school tijd priveles in engels krijgt. Zijn ouders hebben het beste met hem voor, want hij vertelde ons dat zijn familie niet zo rijk is (lees: heel arm is, in een bamboo huisje woont en niks hebben) maar dat ze wel 3000 Riel betaalde voor een uurtje Engelse bijles en dat is bijna 1 Dollar per uur en dat is veel geld voor die mensen. Maar ooit zal deze knul zichzelf dubbel en dwars terugverdienen als Guide oid.\r\n\r\nToen eindelijk het tochtje op de boot om de dolfijnen te kunnen zien. Nou 1 tip koop een kaartje voor het Dolfinarium in Harderwijk, dan zie je ze namelijk van dichtbij en krijg je er nog kunstjes bij ook. Het was erg leuk om af te wachten waar ze boven water kwamen en of we dat konden vastleggen met de foto- of filmcamera. Het was lastig, maar het is gelukt.\r\n \r\n\r\nJe moet wel goed kijken, maar door de kleur van het water weten jullie zeker dat het geen foto van het Dolfinarium is.\r\nToen werd het tijd om terug te gaan en een taxi of busticket naar Banlung te regelen (voor de volgende dag). Banlung ligt in de Ratanakiri provincie (noord oost Cambodja) en ons eerste plan was om naar mondulkiri provincie te gaan, maar de plannen zijn veranderd, omdat we dan met andere mensen naar dezelfde plek gaan. Dus weer samen een taxi delen en dat is veel gezelliger. We hebben goed afgesproken dat we een taxi willen voor 6 personen (Gunda, Daniel, een Israelisch stel en wij), want anders stoppen ze er zo nog een Cambodiaan bij die naast de chauffeur gaat zitten, dat is op dezelfde stoel als de chauffeur wel te verstaan. En 7 personen in 1 auto vinden wij toch echt het maximale aantal voor een personenauto. En nog proberen ze zo hard mogelijk over de ontzettend slechte wegen rijden! En dan komt het nog al eens voor dat je met 80km/h je hoofd tegen het dak hebt zitten. Na 6 uur kwamen we aan in Banlung al snel hadden we een mooie kamer (met balkon) aan de rand van het stadje. Goed geregeld nu maar even wat eten en een leuke trip regelen. Met Gunda en Daniel klikte het gelijk (ondanks dat ze Duits zijn!) en we besloten om de dagen die we samen |
De tempels van Angkor 2006-12-11 13:59:00 |
| Na 4 dagen Bangkok (2 teveel), was het gelukkig tijd om af te reizen naar Phnom Penh, met het vliegtuig en niet met de gevreesde scambus die volgens de laatste backpackers verhalen maar liefst 18 uur doet over een stuk wat de taxi in 4 uur kan doen. We kunnen concluderen dat we nu in 3 maanden 6 keer hebben gevlogen en dat vinden we best vaak, maar als we het weer vergelijken met de afstanden die we met andere vervoersmiddelen hebben afgelegd is 6 keer vliegen er niets bij.\r\n\r\nWe vlogen om 7.00 en waren een klein uurtje later in Cambodja, Phnom Penh. Zodra je uit het vliegtuig stapt merk je dat het nog warmer en klammer is dan Bangkok en zodra je met je backpack naar buitenloopt merk je ook dat je niet meer in Bangkok bent, laat staan China want je wordt warm onthaald door een leger van 100 taxi en tuk tuk chauffeurs die je allemaal bij een guesthouse willen afzetten, je word er compleet gestoord van. Om 9.30 zaten we dan ook in een leuk guesthouse (sister guesthouse number 9) met een veranda aan het water. Heel ontspannen, maar ook gezellig muggevoelig. Toen we besloten om lekker vroeg ons bedje in te kruipen hoorde we wat geluiden, waar we niet blij mee waren... een muis. We vroegen om een andere kamer, maar die hadden ze niet, maar wel bij de moeder van guesthouse number 9, dan daar maar heen. Gelukkig moest de hele kamer eerst ontruimd worden (want er sliepen al mensen, waarschijnlijk waren dit familieleden van de guesthouse eigenaar). \r\n \r\nOm een beetje veilig door de stad te gaan, kun je een tuk tuk huren die je overal heen brengt en op je blijft wachten terwijl je zelf lekker ergens rond hobbelt. Om er maar gelijk van af te zijn (in verband met de tragedie erachter) hebben we besloten om eerst naar het Tuol Sleung Museum te gaan (een oud schoolgebouw waar in 1970-1975 ruim tienduizend Cambodjanen (en een paar westerlingen) in kleine hokjes werden gestopt, om vervolgens verhoord, gemarteld en uiteindelijk vermoord te worden. Ook zijn er enkele martelskamers te zien en een paar kamers met alle foto's van de gemartelde en vermoorde Cambodjanen. Heel indrukwekkend en ook wel weer heel verdrietig. Ze lieten niemand gespaard. De tuk tuk weer in en op naar de volgende bestemming die de rode Khmer zo gevreesd heeft gemaakt Killing Fields. Alle gevangenen van prison S-21 (het school gebouw) werden hierheen gebracht om vermoord te worden. Een kogel door het hoofd en in een massa graf. En omdat kogels nogal duur waren in die tijd werden kinderen doodgeslagen tegen een boom.... Er staat een monument waarin alle schedels van een aantal massagraven zijn opgestapeld en gerangschikt zijn naar leeftijd. Een macaber iets dat je wel even aan het denken zet. Om de dag nog enigzins 'leuk' af te sluiten nog even naar de markt geweest.\r\n \r\nNa 1 snelle dag Phnom Penh, want de tijd voor Vietnam begint inmiddels te dringen, hebben we de bus naar Siem Reap genomen. Om daar de tempels van Angkor Wat te bekijken, dit is het culturele hoogtepunt van Cambodja en waarschijnlijk van onze reis. Het is lastig om hier wat over te vertellen maar het is een erg indrukwekkend complex van steen met overal afbeeldingen en beelden. We hebben een 1 dag ticket genomen en dan kun je de dag erover naar zonsondergang kijken, dat hebben we natuurlijk gedaan net als 1500 anderen... afgeladen vol met mensen hebben we vanaf een tempel prachtige zonsondergang gezien. Terug naar de guesthouse om te slapen want de dag erna zouden we zonsopgang bekijken. Dus om 4 uur ging het wekkertje en in het donker naar Angkor Wat. Waar het natuurlijk weer helemaal zwart van de mensen was. We hebben de grote tour gedaan en bijna alle tempels lang of heel snel bekeken. Eigenlijk zijn er maar 3 of 4 echt heel erg mooi maar na een lange dag ben je het ook wel zat. Wat ons betreft was Ta Prohm absoluut de mooiste omdat ze die min of meer aan het lot van de jungle over hebben gelaten. Overal in op en om de tempel bomen een tempel zoals je die in de films ziet! En laat dat nou net het geval zijn geweest in Tomb Raider. \r\n\r\nVerder hebben we ontzettend vermaakt met de kind |
Bangkok 2006-12-06 10:18:00 |
| De warme groeten uit Bangkok....\r\n\r\nVoor het visum dat we nodig hebben om Vietnam binnen te komen, zijn we nu wat dagen aan het slijten in Bangkok. Dat is helemaal niet verkeerd met een drie dagen durende verjaardag van de koning en een temperatuur van 32 graden overdag. Maar we klagen niet, want we slapen lekker en het is super gezellig.\r\nIedereen draagt een geel tshirt (i.p.v. oranje op koninginnedag) en alles is mooi versierd. Ook hebben de winkeliers hun best gedaan om de kerstsfeer op te roepen. \r\n\r\nHet is wel even wennen in Thailand. In China is het openbaar vervoer echt perfect geregeld en als je iets boekt hoef je je geen zorgen te maken dat je niet krijgt waarvoor je betaald. Maar in Bangkok moeten we ons daar in ene wel zorgen om gaan maken. Want voor je het weet zit je in een scambus of moet je meer voor een tuk tuk betalen dan ze in eerste instantie beweren.\r\nDe eerste dag hebben we gelijk de scambus geboekt, handig..... De scambus is een bus die je voor een prikkie naar Siem Reap brengt met een tussenstop bij de border. Niet verkeerd zou je denken, maar nu komt het. Er gaat iemand met je mee om je visum te regelen, maar die gaat ervoor zorgen dat je er teveel voor betaald. Ook duurt de reis langer dan je in eerste is verteld en doet de chauffeur zijn uiterste best om tijd te rekken, zodat hij je bij een door hem gekozen questhouse af kan zetten. Het is dan al laat en je hebt geen andere keus dan om daar te blijven, waarvoor de beste man dan commissie voor krijgt.\r\nToen we in de Lonely Planet lazen dat we de scambus heel goedkoop was en het bovenstaande beloofde hebben we besloten om ons geld terug te vragen en te vliegen naar Phnom Phen.\r\n\r\nDe volgende dag (5 december) was het de verjaardag van de Thaise koning en een paar tuk tuk drivers hadden besloten om iets leuks te bedenken om toeristen in de tuk tuk te krijgen. Je zegt gewoon dat het maar 10 Bath kost om de hele dag door de stad gereden te worden (omdat de goverment de benzine vandaag betaald), maar waarschijnlijk word je (dit weten we niet zeker omdat we er dit keer niet waren ingetrapt) naar hele andere plaatsen gebracht. Zoals een Tailor suit of iets anders waar zij commisie voor krijgen.\r\nWe hebben heerlijk rond gekeken in Chinatown. Je kunt daar van alles krijgen, kralen, sieraden, kleding, etenswaren, en allerlei andere hebbedingetjes. En natuurlijk moest ik wel even een zakje kralen kopen, ik heb had mij tot dusver ingehouden, maar hier kon ik het niet laten. Het was maar goed dat ze ook veel in grote zakken verpakken (dan kan ik het niet kopen, omdat ik het allemaal mee moet sjouwen en weten niet wat we nog allemaal tegenkomen). \r\nNa het eerlijke China, (ok je moet goed afdingen en natuurlijk zitten er altijd slechte tussen) is Thailand echt wennen. We zijn extra op onze hoede en als we het niet vertrouwen doen we het gewoon niet.\r\nDe verjaardag van de koning brengt 3 dagen feest, vuurwerk en gezelligheid op straat met zich mee en dat is natuurlijk niet verkeerd. Als je je net in een " nieuw" land komt met alleen maar toeristen om je heen. Ook hebben we hem toevallig 3 keer gezien. We liepen op de drukke mainstreet en opeens ging iedereen staan en toen hadden we zoiets van hier gaat wat gebeuren. Dan komen de eerste beveiligingsmensen en dan de mooie auto's met de belangrijke mensen en dus ook de koning.\r\n\r\nDe derde dag zijn we maar eens gaan vragen hoeveel het kost om wat spullen naar huis te sturen. Onze backpacks raken al aardig vol en we willen af en toe ook wat nieuws kopen.\r\nDaarna hebben we de ferry genomen naar het shoppingscenter van Siam.\r\nWat een drukte en ook hier kun je van alles krijgen en hebben zoveel winkels hetzelfde, dat je je afvraagt hoe ze kunnen blijven bestaan.\r\nDe beroemde thaise kookles moeten we niet in Bangkok nemen, want dat zou ons 120 dollar per persoon kosten en dat past dan weer niet in ons budget.\r\nNa wat geslenter door het centrum gaan we ons nu trakteren op een bioscoopje. We gaan over een uurtje naar de nieuwe James Bond film.\r\n \r\n\r\n\r\n |
Er is een tijd van komen en een tijd van gaan 2006-12-03 03:48:00 |
Nadat iedereen weer beter was hebben we de bus van Dali naar Kunming genomen om nog 1 keer te genieten van het Chinese landschap. Kunming is trouwens 1 van de mooiere steden van de steden waar je eigenlijk niks te doen hebt. Kunming is een stad van 4 miljoen rijke Chinezen en dat willen ze dan ook graag laten zien. In de KTV moesten we dan ook meteen bij een stel luchtverkeersleiders en leraren komen zitten want die wilden ons maar al te graag een paar biertjes betalen. Dat laten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen. Een van de voordelen van een grote stad in China is dat je eindelijk weer een keer Westers eten kunt bestellen. Dus we dachten aan een lekkere Pizza bij de Pizza hut. Een internationale fast food keten waar je overal te wereld dezelfde pizza's kunt halen...behalve in China want vandaag hadden ze even geen ronde pizza meer, dus of we een vierkante wilde uitzoeken. We kunnen inmiddels vertellen dat een vierkante pizza net zo lekker is als een ronde. \r\n\r\nHet is dan eindelijk zover gekomen, na 6 weken samen met Robin door China en Tibet te reizen hebben we afscheid van elkaar genomen.  Eerst hebben we nog het Stone Forrest bezocht wat ontzettend duur was maar ook erg de moeite waard. Bij de ingang, waar we dit keer netjes betaald hebben, waren ze nieuwe borden aan het ophangen. Toen we zagen dat op het ene bord 'scenic area' en op het andere 'scenec area' stond hebben we ze de fout maar laten zien. We moesten meteen alle andere borden ook maar controleren, en die zaten ook vol met fouten. De baas was er dan ook niet erg blij mee dus daar gaat iemand nog ontslagen worden.\r\nDe dag hebben we afgesloten met een flinke stap avond. We hadden een top tent gevonden waar we voor een prikkie Heineken kochten en omdat we buitenlanders waren kregen we er nog een stuk of 10 gratis bij....kortom het was alweer gezellig...\r\n  \r\n\r\nVandaag hebben we Robin dus in de taxi naar de airport gezet en mag hij weer alleen verder reizen en wij werken de site bij en natuurlijk de beloofde foto's. We hebben sinds Lijang zoveel Chinglish gezien (Chinees-Engels) dat we er nog maar even een rapportage van hebben gemaakt. Ook hebben we de markt maar even in een aparte map gezet, omdat het niet geschikt is voor iedereen. Op eigen risico dus...\r\n\r\nMorgen pakken ook wij het vliegtuig en de bestemming is Bangkok! Na maar liefst 10 weken gaan ook wij China eindelijk verlaten. We hebben echt ontzettend van China genoten en ons beeld is 100% positief verandert. Oke de WC's zijn te ranzig voor woorden, het rochelen is ook niet alles en privacy is vaak ver te zoeken maar de Chinezen zijn ontzettend bereidwillig om te helpen (zeker als er geld te verdienen valt) en het reizen door China is echt heel makkelijk een bus, trein of vliegtuig pak je net zo makkelijk als dat je thuis op de fiets springt en de natuur, vooral Tibet, was vaak adembenemend. China vinden we dan ook een echte aanrader.\r\n\r\nGroetjes uit China en tot in Bangkok!\r\n\r\nWiSe |
Lhasa- Zhongdian, Lijang en Dali 2006-11-29 07:35:00 |
Na onze trip naar West Tibet zijn we nog 2 dagen in Lhasa gebleven om de site bij te werken en souvenirs te kopen. Ook de laatste 2 dagen hebben we met onze Japanse vriendin Michiko doorgebracht om vervolgens afscheid te nemen want zij gaat naar het noorden en wij zuiden van China.\r\nOp 21 november vlogen we van Lhasa naar Zhongdian en zijn meteen de ' stad' gaan verkennen. Het is een gezellig maar toeristisch stadje waar alles van hout is. De volgende dag hebben we met de eigenaar van de guesthouse, want die had niks beters te doen, een private tour gedaan. Een beetje een gekke vent, maar wel ontzettend gelachen. Tegen het einde van de middag zijn we naar de kamer met open haard gegaan om daar lekker een potje te kaarten. Op tijd naar bed, omdat we de volgende dag naar de Tiger Leaping Gorge gaan om de bekende hikingstocht van 2-3 dagen te doen.\r\n\r\nOm 6.00 uit bed om de eerste bus naar Quitai (ofzoiets) te pakken. Omdat er geen jaartal op onze kaarten (een duikerspas, een verlopen studentenkaart en een ziekenfondspasje) stonden wilden het goed (not) engels sprekende meisje geen studentenkorting geven van 50%. Dus het werd tijd om weer een truck uit de oude doos te halen. Het was vrij druk en er stonden 2 enorme bussen te wachten om naar binnen te gaan en de bewaking was met andere zaken bezig. Niet voor het eerst is het me dus gelukt om tussen de bussen door ongemerkt door te lopen, Willeke had mijn trucks al vaker gezien en heeft goed opgelet en is achter me aangegaan. We waren binnen en hadden meteen 10,- uitgespaard, aleen waar was Robin??. Bij Jane's questhouse hebben we minstens 30 minuten op Robin gewacht die uiteindelijk wel een kaartje moest kopen voor de volle prijs(uiteraard hebben we de kosten met hem gedeeld).\r\n\r\nToen kon de tocht beginnen... De Tiger Leaping Gorge is een kloof waar we op 1800 meter boven de rivier over een smal weggetje lopen met naastje een gezellige afgrond.  Het is trouwens zo bekend omdat er midden in de rivier ergens stenen liggen waar ooit twee tijgers de rivier zijn overgestoken toen ze door jagers achter na gezeten werden...(jeetje dat is nog is een leuk stukje Chineese geschiedenis) Het eerste stuk was niet zo moeilijk, maar na een uur of 2 gingen we wat hoger de berg op en toen werd het wat zwaarder. Niet voor Sepp, ik weet niet wat voor conditie hij heeft, maar een beste, want als het aan hem had gelegen gingen we alleen maar door en hadden we hem in 1 dag kunnen doen. Als hij vroeg zou beginnen zou het hem denk ik wel lukken. Tijdens het lopen kwamen we steeds dezelfde mensen tegen die we bij het ontbijt hadden ontmoet. Leuk om tijdens de stops het gelopen stuk te evalueren. Rond 17.00 waren we halfway (wat eigenlijk 3/4 way moet heten, bij het Halfway questhouse, maar omdat ze zo onvriendelijk waren en niet wilde onderhandelen over de prijs van de kamer hebben we ervoor gekozen om samen met een Israelisch stel naar de volgende te gaan. Een klein half uurtje verder werden we met open armen ontvangen en hadden we een prima kamer. De volgende morgen vertrokken we om 8.30 om in de middag een beetje op tijd de bus naar Lijang te kunnen nemen. Het begin was weer makkelijk en na iets meer dan anderhalf uur lopen kwamen we aan het einde van onze geplande trip. Vanaf daar konden een 'zelf gemaakte' weg naar beneden naar de rivier. Levensgevaarlijk langs een klein en glibberig richeltje lopen met nog maar een kleine 700 meter steil onder je de Yangzhi river. De rivier (maar dan een km of 1500 verderop) die we een week of 6 geleden nog per cruise hebben bekeken. Eenmaal beneden stonden we op een steen in de bulderende rivier en konden we de 1800 meter nu naar boven kijken om te beseffen waar je daarvoor had gelopen. De tocht naar boven was er een van een andere categorie.  Vooral de ijzeren trap 100% steil recht omhoog was niet zo heel makkelijk, |
14 daagse trip naar West Tibet 2006-11-19 11:55:00 |
Voordat we ons verhaal doen over Tibet moeten we eerst 2 misverstanden rechtzetten:\r\n1) we hebben niet de mount Everest beklommen, maar zijn alleen naar de mount Everest Basekamp geweest.\r\n2) de foto's die nu onder Tibet staan zijn niet van Tibet, maar van Chengdu en Emei Shan. De foto's van Tibet zetten we er vandaag op. \r\n\r\nAfgelopen vrijdag zijn we veilig en wel van onze 14 daagse trip naar West Tibet teruggekomen.We zijn op zaterdag 4 november begonnen aan onze trip samen met Robin, Michiko en Sonnam onze driver. Om half 9 vertrokken we naar onze eerste bestemming, Lhatse. De eerste dag was nogal saai, omdat we de hele dag in de jeep hadden gezeten en pas om een uur of 18.00 in Lhatse aankwamen. Maar de uitzichten en de foto's hebben veel goed gemaakt. Lhatse is een dorpje waar de (alle) mensen stil blijven staan om naar je te staren. Dit hadden we niet verwacht, omdat het echt zo'n stadje is dat waar iedereen stopt of doorheen rijd. \r\n\r\nDe volgende morgen vertrokken we pas om 10.00, het leven in Tibet komt pas laat op gang omdat het s'ochtends ijskoud is. De nachten zijn een graad of -15 en een uurtje of 2 s'middags is het een graadje of plus 15. Het was lekker weer en hebben dus onze bordjes met lunch mee naar buiten genomen om het in het zonnetje te genieten. Het probleem was alleen dat als er een vrachtwagen langskwam dat je meteen een schep zand op je bord had liggen. Onze eindbestemming van die dag was Saga. Eerst het questhouse gecheckt en daarna lekker eem potje voetbal want Sepp mist het voetballen nogal en toen hij een voetbal zag kon hij zich niet bedwingen en moest hem kopen (schade was 2 euro). Dit resulteerde in straatvoetbal met 50 kinderen. We waren inmiddels al op 4750 meter hoogte en Sepp is natuurlijk al op leeftijd (25), dus 60 minuten was lang genoeg om compleet buiten adem te zijn, toen haakte ook de meeste kinderen af. Het was nog vroeg en we besloten om nog even te gaan kaarten. Uno is dan ook een prima spelletje dat wereldwijd bekend is en het eventueel makkelijk uit te leggen is (in het Engels voor Michiko). Na een paar potjes werd het al wat kouder en besloten we ons bedje warm te gaan maken en nog wat Japanse les te nemen bij Michiko. \r\n\r\nDe volgende dag gingen we in Zongba lunchen, dit keer bij een Tibetaanse familie die hun woonkamer omgebouwd hadden tot restaurant. Aangezien er altijd katten en kleine kinderen rondlopen konden we ons prima vermaken tot dat het eten klaar was. Het kleine jongetje zag dat we al wat maanden aan het reizen waren en we wel wat geld konden gebruiken.  Hij trok zijn spaarpot open en gaf Sepp een oud briefje van 1 yuan. Sepp wilde het teruggeven, maar dat wilde hij niet. Toen gaf Sepp hem maar 2 muntjes van 1 yao dat is ongeveer 2 eurocent, goede deal Sepp. 1 yuan is namelijk 10 eurocent. Voordat we weggingen hebben het jongetje een pak koekjes gegeven waarvan wij dachten dat we ze niet lekker zouden vinden (lief toch), maar het jongetje was zo aardig om het met ons te delen. Toen kwamen we er achter dat ze wel lekker waren. Jammer dan kopen wij wel weer nieuwe.... Ook hebben we in Zongba onze eerste yakboterthee gedronken. Het smaakt als thee met melk en een beetje zout. Het is niet vies, maar als we andere thee kunnen krijgen dan willen we liever die. Het volgende stadje was Prayang waar we zouden overnachten. Net buiten het stadje hadden we een mooi uitzicht, maar even een stukje lopen viel zwaar tegen. De hoogte zorgde ervoor dat je na een paar stappen al buiten adem bent. De jongens konden het weer niet laten en pakten de bal uit de jeep en voor ze het wisten deed iedereen mee. Het is ook zo grappig, want iedereen leeft op straat ook al is het zo koud en je hebt al gauw veel kinderen die meedoen.  Het moest een keer gebeuren als je in een straat voetbalt, de bal over de schutting. Iedereen zocht mee, maar hij was onvindbaar. Dat was natuurlijk een be |
Zieken dag 2006-11-19 10:58:00 |
We dachten voor de komende 2 weken niks meer te melden te hebben maar dat loopt toch een beetje anders...\r\n\r\nOoit, lang geleden toen we nog in Nederland waren en ik nog wel een aan het voetballen was met de buurjongens en Wouter brak ik mijn teennagel af.\r\n\r\nNu is mijn nagel dus gezellig teruggegroeid en heeft meteen maar besloten om te gaan ingroeien. Daar zit je dan in Lhasa met een zeer pijnlijke teen. Ik heb dus maar besloten naar het ziekenhuis te gaan en er wat aan te laten doen.\r\n\r\nHet eerste ziekenhuis, People's Hospital was nou niet bepaald een ziekenhuis te noemen, we mogen blij zijn als we er niks hebben opgelopen door alleen maar naar binnen te gaan. Ranzige gangen, ronduit smerige dokterskleding, een muis, rokende dokters en niemand die Engels sprak. Mensen die op kamers lagen met de ramen wijd open, ze konden denk ik niet eens meer dicht, en dat bij 5 graden boven nul.Als je van plan bent ziek te worden moet je zeker hierheen gaan.\r\n\r\nGelukkig was er nog een tweede ziekenhuis. Het military Hospital. Lekker dan, we hebben niet eens een permit, zijn illegaal in het land en dan moet ik naar een militaire basis. Bij de poort werden we dan ook meteen aangesproken door kerels in uniform. Gelukkig was onze taxi chauffeur zo vriendelijk om het uit te leggen en mochten we doorrijden. Zoals altijd werden we van het kastje naar de muur gestuurd tot er eindelijk een ' engels' sprekende dokter kwam. Hij wist niet eens wat ' Toilet' , ' week' of laat staan 'toenail '. In elk geval heb ik me voor maar liefst 30 cent moeten inschrijven en kreeg mijn eigen dossier. Een tweede dokter die gelukkig wel redelijk Engels sprak heeft me verder geholpen. Iedereen die we spraken moest perse weten waar we vandaan kwamen. 'Gollan' was niet altijd even duidelijk maar toen ik zei 'Alie Gaan, China football Choach' (Arie Haan) waren ze helemaal tevreden. We hebben 11 euro voor een 'small operation' moeten betalen. Maar eigenlijk wilde ik heel snel weg rennen! De derde dokter, die ' Chirurg' bleek te zijn heeft me samen met dokter 2 geholpen. Een halve liter jodium over m'n voet, geen verdoving (zelf om gevraagd want naalden gebruiken ze hier net zolang ze afbreken of de roest erop staat). Daar ging ie dan. Met mes en tang.... flink doorbijten. Na 10 minuten snij en trekwerk kwam het verlossende, ' Okay'.  6 dagen rust, 4 keer per dag 1 tablet peniciline en dan mag ik naar de Mt. Everest. (Als ik tegen die tijd m'n been nog niet heb moeten amputeren door infecties).\r\n\r\nZoals verteld ligt Lhasa op 3700 meter. En hoogteziekte is dan ook niet ongewoon (vanaf 2700 mtr). Gisteren hadden we alledrie lichte last van lichte duizeligheid, een tintelend middenrif en hoofdpijn. Bij mij en Robin was het allemaal te verwaarlozen maar Willeke heb ik nu naar bed gestuurd omdat ze behoorlijk hoofdpijn heeft. 1 a 2 dagen rust moet genoeg zijn en dan zijn we ready om voor 16 dagen het ontzettend koude gedeelte van Tibet te gaan bekijken. (Misschien dat de kou nog ergens goed voor is en m'n teen eraf vriest).\r\n\r\nMaar zoals een wijsman ooit zei: Elk nadeel heb ze voordeel. \r\n\r\nVandaag kan ik dus heel veel foto's naar huis sturen ! \r\n\r\n |
We zijn in Tibet!!! 2006-10-30 13:15:00 |
Nou het permit is dus achteraf grote larie koek gebleken. We zijn maar wat blij dat we het niet hebben gedaan. We hebben nog niemand gesproken die ook zonder is gegaan maar ons is het gelukt. We hebben best wel wat keertjes met een kloppend hart in de keel gezeten maar we zijn door alle controles gekomen zonder ook maar 1 probleem! De treinrit heeft 48 uur geduurd en voor de aardigheid zijn we voor de derde keer in Chongqing geweest (doorheen gereden), de enige Chinese stad waar je niks te zoeken hebt. De eerste volle dag hebben we heerlijk geluierd, gekaart, gelezen, je kent het wel. Het uitzicht was niet echt boeiend te noemen maar niet onaardig. Volgens de overheid is de trein al voor 2 jaar volgeboekt maar wij kregen ons ticket 1 dag van te voren zonder probleem. En we hadden met z'n drieen een coupe (samen met Robin) en dat was voor het eerst en zeker niet verkeerd! Geen snurkende Chinezen! Naast ons zat nog een monnik die de hele dag heen en weer liep en gebeden uitsprak.\r\n\r\nDe tweede dag was echt te gek! Dit is waarvoor je 48 uur in de trein opgesloten wilt zitten. Wat een fantastisch mooie uitzichten!!  Ik zou zeggen kijk maar naar de foto's maar het is weer eens behelpen. Enorme uitgestrekte landschappen, sneeuw, bergen, rivieren en yaks natuurlijk. De gemiddelde hoogte is 4500 meter geweest en het hoogste punt maar liefst 5170 meter!! \r\n\r\nNu zitten we in Lhasa waar we meteen een hostel hadden geboekt, maar die was smerig, gehorig en saai dus op naar een andere. s'Avonds zijn we natuurlijk nog naar het Potala Paleis gesjokt en dat is best pittig want Lhasa ligt op 3700 meter. We blijven hier een paar dagen om te aclimatiseren en hebben dan een 15 tot 17 daagse tour geboekt naar de base camp van de mount Everest en het verre Westen van Tibet. Het schijnt er ontzettend koud te zijn naar we laten ons niet zomaar naar huis sturen. Dikke truien, handschoenen en mutsen kopen dus. Vanmiddag hebben we in de bekende Barkhor area gelopen en daar barst het van de Tibetaanse pelgrims. We komen van heinde en verre en gaan bij elke stap door de knieeen en vervolgens gestrekt op de grond om een zwem beweging te maken en de volgende stap te zetten. Het was een bijzonder tafereel. De mensen zijn kleurrijk en hebben getekende gezichten. Als je slecht bent in foto's maken dan moet je zeker naar Tibet. Met je ogen dicht maak je van de 9 foto's nog 10 mooie van natuur of mensen. Wat ook heel bijzonder was was dat we in de tempel op het dak een aantal mensen hoorde zingen. Het klonk alleen helemaal niet Tibetaans, Boedhistisch of Taoistisch. Willeke en ik herkende eigenlijk meteen dat het Christelijke muziek moest zijn. Dat verwacht je niet, en zeker niet hier in een mega Boedistische tempel! We hebben het dus even nagevraagd en het bleken inderdaad Christelijke Koreanen te zijn, volgens mij is dat opzicht al bijzonder, die speciaal naar Tibet waren gekomen om over God te vertellen. Een bijzondere ontmoeting dus.\r\n \r\nMorgen het Potala paleis bezoeken en hopen dat we iemand kunnen vinden die met ons een jeep wil huren om naar het ijskoude Tibet te gaan.\r\n\r\n\r\nLiefs\r\n\r\nWise\r\n\r\nDe foto's houden jullie absoluut tegoed! |
Bergwandeling & Geduld is een schone zaak 2006-10-26 10:14:00 |
| Aangezien we toch weer even een gaatje hebben gevonden voor we in Tibet zijn doen we weer even een update.\r\n\r\n'Bergwandeling' \r\n\r\nNa de eerste dag in Chengdu lekker een beetje rond te gehobbelt te hebben zijn we het avontuur op gaan zoeken. \r\nWe gingen zonder backpack naar Leshan om naar de grootste zittende boedha ter wereld (71mtr) te gaan leuk, aardig, moet je geweest zijn en dus heel toeristisch. Snel door dus naar de heilige berg Emei Shan om daar te beginnen aan de tocht naar de top (3099 mtr).....\r\nNa 2 uur kwamen we bij een tempel met een zelf gemaakt crematorium, bizar. Toen bleek dat we verkeerd waren gelopen en het hele stuk terug moesten, beetje jammer want we hadden nog maar een uur voordat de zon onderging. Gelukkig kwamen we onderwerg nog een boerinnetje tegen die maar bleef zeuren dat we bij haar moesten blijven slapen. Dat wilden we in eerste instantie niet, maar het werd al wat schemerig en we wisten niet hoever het nog was naar een hostel (als die er al zat) dus we bleven toch maar bij haar slapen. Uiteindelijk was dat een hele goede keus.\r\nHet was een heel basic huisje met 2 kamers die voor hotelkamer moesten doorgaan. Precies goed voor met z'n drieen (we reizen nog steeds met Robin) Nou daar zit je dan bij de locals, letterlijk tussen de kippen en de varkens in. De man des huizes begon meteen druk met allerlei 'groenten' en andere dingen in een grote wok te stoppen. Tot zover klinkt het lekker maar alles werd met een mes met bloed, zweet en tranen op de grond in stukjes gehakt en verdween in de pan. We hadden spontaan geen honger meer. Waarschijnlijk hadden ze het door, want hij begon rare geluiden te maken en te wijzen. Na enig misverstand bleek dat de inhoud van de pan dat er verre van eetbaar uitzag voor de varkens te zijn. De boerin heeft daarna heerlijk voor ons gekookt. We gingen met de varkens op stok en met de kippen op.\r\n\r\nOm 7 uur zijn we weer gaan lopen natuurlijk voorzien van wat heerlijke verse vruchten. Emei Shan is misschien maar een bergje van 3099 meter met een stuk of 20 tempels op allerlei hoogtes, maar het is zeker geen kinderachtig tochtje. \r\nHet is een tocht van 52 kilometer naar de top. De weg is volgens goed Chinees gebruik een trap gemaakt van beton en is eigenlijk hetzelfde als de great wall maar dan op de begane grond. Oftewel afzien! Alsof dat nog niet genoeg was zat het weer ook behoorlijk tegen. Het was mistig, koud en regenachtig. Je zag dus geen klap en daar deed je het toch eigenlijk wel voor. \r\nWe hadden niet verwacht dat het zo zwaar zou zijn, dit kwam grotendeels ook door het weer, maar de paden waren niet altijd heel gemakkelijk te belopen.\r\nTegen een uur of 5 (10 uur lopen dus) waren we nog steeds een uur of 3 van de top. We kwamen nog een Fins meisje tegen die aansloot in de rij van 3. Samen liepen we nog een uur door en kwamen we bij een tempel waar je kon blijven slapen. Heel apart zo voor het eerst in je leven te slapen in een Boedistische tempel, ze hadden trouwens de beste douche die we ooit hebben gehad. De monniken bleven de hele nacht geluid maken dat varieerde van klokken, zingen en gestamp op de houten vloer dus veel hebben we niet geslapen maar leuk was het wel. \r\n\r\nDe volgende dag hebben we om 5:15 de monniken gedag gezegd om de zonsopgang op de top te gaan bekijken. Je raad het al, het weer zat natuurlijk tegen. De mist maakte het misschien wel MIStiek, maar ook verrekte koud. Van de top zijn we naar beneden gelopen en hebben Robin op de bus gezet (ging niet verder vanwege zijn knieen) en hebben afscheid genomen van Minna op het punt waar we elkaar troffen, de weg splitst zich daar. Vanaf daar zijn we in 1 ruk naar beneden gelopen. Onderweg kwamen we van alles tegen behalve toeristen. Er waren kerels aan het werk die stenen van een kilo of 80, eten of mensen de berg op sjouwden. Echt niet te doen. Gewoon is het al heel zwaar dus laat staan met 80 kg op je nek. Om 17:00 waren we eindelijk beneden. We waren helemaal kapot en kunnen nu (een dag later) nog steeds geen stap zetten.\r\n\r\n' Geduld is een schone zaak' \r\n\r\nH |
Plans changed 2006-10-22 13:31:00 |
| Van Guilin was de planning om naar Kunming te gaan om zo de weg naar boven naar Tibet te vervolgen. Maar we kregen van andere backpackers de mededeling dat het al aardig koud word in Tibet en dat de temperatuur elke dag een paar graden daalt. Dus zo snel mogelijk naar Tibet!\r\n\r\nVan Guilin bleek er alleen een zitplek beschikbaar voor een reis van 32 uur dus dat zagen we niet zitten. We hebben meteen maar de trein naar Nanning genomen en vandaar hadden we de keuze om naar Kunming of Chengdu te gaan. Op het perron kwamen we een Nederlander en twee Chilenen tegen en de Nederlander zat met hetzelfde probleem als wij. We besloten om de trein naar Chengdu te nemen van 37 uur. Het mooie was dat er plek zat was, en dat we via Guilin gingen. Hoezo zijn de Chinezen inefficient??\r\n\r\nTijdens de reis hebben we natuurlijk niet veel anders te doen dan biertjes drinken, kaarten, lachen om Chinezen en andersom en praten. We hebben alle mogelijkheden om naar Tibet te gaan bekeken en het is maar al te duidelijk dat we dit overland willen doen. Eenmaal in Chengdu blijkt ten eerste dat de temperatuur hier niet op 30 maar op 18 graden ligt, er muv van een aantal tibetanen geen minderheden zijn en dat we dat wel kunnen vergeten of we moeten overland naar Zongdian en vandaar overland naar Lhasa. En dat kost tijd en vooral geld. \r\n\r\nKortom we zullen waarschijnlijk moeten vliegen, de kosten vallen mee 140,- p.p en het schijnt dat we wel overland kunnen van Lhasa naar Zongdian. Vanaf daar kunnen nog een mooi stuk China doen en vanaf Kunming door naar Laos, Cambodja en dan op tijd naar Vietnam om dan Kerin en Jen te ontvangen!! Daar hebben we zin in! Want we kunnen dan al onze overbodige spullen meegeven.....maar dat is natuurlijk bijzaak! Het was een lastige keuze maar soms moet je gewoon de knoop doorhakken. We gaan dus helaas niet naar Nepal (wel naar naar de Mnt. Everest). India en Nepal doen we nog wel een keer....\r\n\r\nWe hebben net gehoord dat de trein ook mogelijk is, 48 uur in de trein voor 75 euro. Dus de heen weg gaan we per trein naar Lhasa en de terugweg hopen we overland te gaan doen, maar dat kunnen we pas regelen in Lhasa.\r\n\r\nDe komende dagen gaan we een hoop doen en zien, de overbekende maar oh zo knuffel achtige reuze panda's, de heilige berg van Emei Shan en de grootste Boedha te wereld, van bijna 80 meter. We kunnen er nu al veel van vertellen maar dat houden jullie tegoed. Dus we vertellen het maar alvast want we verwachten dat we de komende week niet op internet kunnen (smsen wel). Het zal vast koud, zwaar en lastig worden maar ongetwijfeld ook de mooiste uitzichten ter wereld.\r\n\r\nTot over een aantal dagen vanaf het ' dak van de wereld' \r\n\r\nGroetjes\r\n\r\nWise\r\n |
De (eenzame) fietser 2006-10-17 13:51:00 |
De geboekte boottocht was echt super mooi. Dwars door het karstgebergte met mooie uitzichten! Maar de verhalen erbij kregen we niet van de gids die ons vergezelde, die was alleen maar aan het smsen bellen en andere dingen die je als gids niet moet doen. Gelukkig was er een Chinese jongen die engels sprak en die vertaalde wat de bestuurder van de boot vertelde. Alleen door hem hebben we de exacte omgeving dat afgebeeld staat op het (geld)briefje van 20 yuan kunnen zien.  Eenmaal in Yangshuo aangekomen hebben we meteen een Hotel aangeboden gekregen voor 6 euro een double room met douche. Prima! Maar teveel. Even het hotel ernaast gevraagd en die deden het voor 3 euro zonder airco. Prima! Maar geen airco. Terug naar het eerste Hotel en nu dus wel met airco. Een koopje. Het is echt een heel apart dorp. Het slapen en eten hoeft echt niks te kosten. Maar in de main street is het eten in eens 10 keer duurder dan de straat er naast. Op de markt kun je trouwens ook prima lekkernijen kopen. Rat, Bamboo-rat, Slak, Slang, Schildpad, Konijn of Vis. Zoek er maar een uit (levend) en ze maken er een ¡® lekker¡¯ hapje van. Euh nee bedankt wij slaan dit keer even over! Tijdens het rondstruinen nog een jongen ontmoet die in Shanghai werkt voor een half jaar. Hij was op vakantie en gaat nu richting Tibet, net als wij dus. Maar we moeten nog even zien of we zijn tempo willen bijhouden. We hebben nog een fiets gehuurd maar die kregen we na onderhandelen in 1 keer gratis mee voor de hele dag. Onze guide ging ook nog mee. Helemaal naar Moon-hill gefietst was best leuk, maar is niet zo bijzonder als het lijkt. De terugweg verliep wat minder soepel.  We reden op een tandem in het donker terug en hadden in de LP al gelezen dat het bij Moon-hill best gevaarlijk kan zijn en dat er weleens mensen met messen worden verwond. Snel terug dus¡!! Op een gegeven moment stond er een grote groep mensen langs de weg, wat heel normaal is, en die probeerden de weg over te steken. 1 jongen keek niet op of om en ik kon hem echt maar net ontwijken. Onze Chinese gids had minder geluk en reed tegen hem aan. Het viel allemaal reuze mee maar de jongen greep naar zijn arm. We besloten om de gids achter te laten en met z¡¯n vieren door te fietsen. Bij het hotel hebben we hem meteen gebeld en hij zat in de problemen. Hij was met de jongen naar het ziekenhuis gegaan en moest 20 euro betalen voor scans en xrays. Op de foto¡¯s was niks te zien maar de jongen bleef aandringen. Toevallig was er een agent in het ziekenhuis die de jongen kende. Het was een truuk om geld te krijgen van buitenlanders, maar ik kon hem gelukkig dus ontwijken. Hoe het uiteindelijk is afgelopen weten we niet maar het zal wel goed zijn gekomen, de gids leeft in elk geval nog.\r\n\r\nDe tweede dag was er 1 om niet te vergeten. We hebben afscheid genomen van Jaime en Fanny en hebben voor een eurootje de hele dag een fiets gehuurd lekker off road gaan mountain biken en dat is veel een veel spectaculairder dan moonhill! De rijstvelden, de koeien, de bergen en de mensen. Het is niet te beschrijven maar echt een aanrader om naar toe te gaan! Op een gegeven moment vond ik het zo mooi dat ik eerst in het uitzicht voor de foto stond, vervolgens viel ik in het uitzicht en tot slot uit het zicht. De rots bleek los te zitten en het rijstveld eronder bleek hard te zijn.  Het fijne van die dingen is altijd dat de eerste reactie van Willeke niet is: ¡®gaat het¡¯ maar een schaterlach van een minuut of 20 en dan pas, gaat het wel liefje? s¡¯avonds hebben we nog gezellig wat gezeten en hebben nog een Ier en Engelse ontmoet die een guesthouse in Dali hebben. En daar gaan we over een kleine week naar toe. Dus dat wordt gezellig.\r\n\r\nDe volgende ochtend werdt Willeke lachend wakker, ik heb ma |
We want more! 2006-10-17 13:04:00 |
Onze laatste verhalen kunnen wellicht wat saai over zijn komen en dat klopt deels ook wel. We hebben lekker rustig aan Shanghai, HongKong en Macau bekeken. En in dit soort steden is eigenlijk niet zoveel te beleven maar daar moet je gewoon geweest zijn en de prachtige skyline hebben gezien.\r\n\r\nDe grote steden laten we met uitzondering van Kunming voorlopig dus even links liggen. We willen bossen, rivieren, uitzichten en rijstvelden! En die gaan we in de backpackers wereld van Zuid-China vast zien en zullen de avonturen weer vanzelf komen.\r\n \r\nIn Guilin waren we nog geen 10 minuten aan het fietsen of er kwam een Chinees vrouwtje naast ons fietsen die ons graag de stad wilde laten zien om met buitenlanders Engels te kunnen praten. Nou prima dus...het park dat als heel mooi staat omschreven in de LP kostte een record aan entree (maar liefst 50 Yuan) en er was eigenlijk geen fluit aan. Maar we hebben het niet voor niks gedaan. Tijdens de ' tour' kwamen we een Nederlander en Spanjaard tegen die in Macau studeren voor een jaar. Leuke gasten waar we maar meteen onze gehuurde fiets mee hebben gedeeld en de dag mee door hebben gebracht. De Spanjaard was laten we zeggen wat onwennig met het fietsen met iemand achterop en dat heeft aardig wat lol opgeleverd.  De middag hebben we de Reed Flute Cave bezocht waar zelfs 60 Yuan voor stond. Maar gelukkig kon ik met mijn PADI Rescue Diver de studenten korting krijgen. De cave is een echte aanrader als je nog niet teveel van dit soort dingen hebt gedaan. In de avond was het weer eens hoe meer zielen hoe meer vreugd tijdens de befaamde Karaoke sessies. De Chinezen zijn er dol op. Op elke hoek van de straat zit wel een KTV of zelfs in je Hotel kamer kun je lekker mee schreeuwen. Deze karaoke was een beetje anders want het was gewoon midden op straat.  We hebben ze dus een paar Engels songs en 1 Spaans nummer voorgeschoteld. Achteraf probeerde ze ons natuurlijk wel zoveel mogelijk geld af te troggelen want we blijven tenslotte buitenlanders. De schade bleef bij 2 euro. Niet slecht voor 4 liedjes en een applaus. Maar het verwachtte 'we want more' bleef verassend genoeg achterwege. \r\n\r\nVoor de dag erop hebben we een tour over de rivier naar Yangshuo geboekt voor 140 Yuan na keihard onderhandelen (het was eerst 360) ....toch bleek dat de Chinees die met ons mee was maar 80 had betaald. Dat is echt het vervelende van de Chinezen, met alles maar dan ook alles moet je eerst vragen wat het kost anders betaal je de hoofdprijs. Maar wat je ook doet je betaald teveel, het gaat erom dat je een redelijke prijs krijgt en dat lukt soms heel goed en soms wat minder. \r\n \r\nWe hebben inmiddels al zeker 16.000 km afgelegd en er gaan er zeker nog zoveel bijkomen. We hebben dan ook al heel wat verschillende voertuigen gehad. Je kunt er vast en zeker mee kwartetten:\r\n \r\nFerries, Sapans, Cruise schepen, Pontjes, motorbootjes, Bussen, Taxi's, Auto's, Treinen, Metro's, Lightrails, Monorails, Cable Cars, Vleigtuigen, Fietsen (incl Tandem) en natuurlijk de benenwagen in de uitvoering met of zonder bepakking.\r\n\r\nIs kijken wat we nog meer aan dit lijstje kunnen toevoegen...\r\n \r\nBedankt voor al jullie leuke reacties en zelfs een onverwacht telefoontje uit Nederland van Chris onze 'oude' reisgenoot! We lezen ze met veel plezier en zijn elke keer weer benieuwd hoeveel en van wie we een reactie hebben.\r\n\r\nWij gaan weer vrolijk verder en hebben er helemaal zin in om Zuid-China te ontdekken. |
Van China naar China en weer terug naar China 2006-10-16 05:03:00 |
Na het leuke en gezellige HongKong gezien te hebben hebben we de ferry genomen naar Macau. Macau is net als HongKong gewoon een stad van China maar wel met een eigen grens, rechtenstelsel, munt etc etc. \r\nIn HongKong kwamen we erachter dat we dus een multiple entry nodig hadden voor China. Pure geldklopperij van de Chinezen natuurlijk je bent in China en toch heb je een nieuw Chinees visum nodig. Voor Macau was het precies hetzelfde verhaal dus maar meteen goed geregeld. We zijn dus van China naar China en weer terug naar China gegaan en hebben 6 keer de paspoorten moeten trekken.\r\n\r\nMacau is de Portugese versie van HongKong. Een leuke sfeervolle stad met veel Portugese gebouwen en straatjes. Het is net als HongKong ontzettend schoon geen gerochel en gestaar of andere rare praktijken lekker ontspannen dus. Maar er is eigenlijk niet zoveel te doen en aangezien we wel een beetje klaar zijn met de steden bezoeken zijn we maar 1 dag gebleven. Natuurlijk wel even onze laatste Patacas en HongKong Dollars naar een echt Macanees casino gebracht.\r\n\r\nVan Macau hebben we de bus naar Guangzhou genomen en gelukkig konden we dezelfde middag met de trein naar Guilin. Guilin is het centrum van het Karstgebergte. Met onzettend mooie uitzichten, rotsen, caves en rivieren. Kortom alles wat je als backpacker nodig hebt om de steden te vergeten en te chillen in de natuur. \r\n\r\n\r\n \r\n\r\nVerder gaat het helemaal lekker. We zitten lekker ruim in de tijd en zijn helemaal gezond en gelukkig. Ook hebben we elkaar de hersens nog niet ingeslagen en hebben we het heel gezellig samen. We hebben de centen nog is goed geteld en komen vandaag exact op het budget 60,- pd dus dat zit wel goed. We leven er ruim van dus als we rustiger aan moeten doen is dat geen probleem.\r\n\r\nMocht je nog wat missen in onze verhalen dan verzinnen we het er de volgende keer wel bij...\r\n |
Groeten uit Shanghai 2006-10-14 14:11:00 |
Wij groeten jullie uit Shanghai\r\n\r\nNa een treinreis van 18 uur komen we aan in het zonnige Shanghai. We gaan gelijk op zoek naar een hotel en dat gaat niet zo makkelijk als de vorige keren, want het is 2 okt (2e dag van de nationale feestweek van China). Het is dan erg druk en ze verhogen de prijzen van de hotels, treintickets en buskaartjes.\r\nNa een paar hotels in en uit te zijn gegaan kwamen we bij een hotel die voor 1 nacht 23 euro rekende (na onderhandeling). Het hotel staat nog geen 5 minuten lopen van de Bund (de boulevard van Shanghai met het uitzicht op de beroemde skyline). Prima locatie voor een prima prijs ondanks de feestweek. Na een heerlijke douche zijn we ons gelijk gaan mengen in de menigte op de Bund. Lekker een tijd gezeten op een terrasje waar we lekker konden kijken naar al het volk wat langs liep, ook werden we weer bekeken door de mensen die langs liepen. We vroegen ons af, of ze jaloers waren op ons plekje of omdat we “ buitenlanders” zijn.\r\nNa het eten gingen we weer terug naar de Bund om te genieten van Shanghai by night, maar we waren niet de enige, toen we de foto’s hadden liepen we lekker terug naar het hotel.\r\n\r\nTweede dag in Shanghai\r\nNog steeds erg druk en heel veel mensen. Lekker maar wel wat duur (voor Chinese begrippen) ontbeten.\r\nWe gingen op zoek naar de bazar en de tuin daarbij. De bazar was wel leuk, maar ook weer heel erg druk. We mochten niets kopen (vanwege het budget) en waren er dus snel klaar mee. Wel trakteerde we ons op een zak snoep.\r\nMet de treintickets op zak gingen we terug naar het hotel. Lekker even niks doen en in de buurt een klein restaurantje opgezocht. \r\nZe konden geen Engels, maar ze vonden het maar al te leuk dat we er waren. Toen we dachten dat we hadden besteld (aan de hand van de slingers met afbeeldingen van eten die ze in het restaurant hadden hangen) kwam er een Chinese jongen die ons vroeg wat we wilde eten. We vroegen aan hem wat lekker was en wat we dan precies zouden krijgen. We hebben er lekker gegeten en zouden er zo weer een keer gaan eten.\r\n\r\nDe volgende dag zijn we naar de overkant geweest met de lichttunnel en zijn naar de 88ste verdieping (347mtr) van de Jimao  toren gegaan om daar een mooi uitzicht over de stad te verkrijgen. Het was een beetje smoggie en het uitzicht was niet super helder, maar we konden wel wat zien en dat was genoeg.\r\nToen snel naar ons hotel om uit te checken en naar het treinstation te gaan. Ons tripje met de trein duurde dit keer maar anderhalf uur. Lekker gekaart en voordat we het wisten waren we al in Hangzhou.\r\nDe lonely planet China is erg handig en we gebruiken hem dan ook volop, maar dan moet je wel weten waar je bent. We dachten dat we wel even zouden lopen naar het Youth Hostel, maar we hadden het verkeerde treinstation bestudeerd. Na eerst een stuk gelopen te hebben en de locale bevolking voor gek verklaard te hebben (omdat ze een hele andere kant op wezen), besloten we dat we maar een taxi moesten nemen. \r\nIn het Youth hostel sliepen we in een dorm voor 4,50 p.p. De hele dag was verder ook goedkoop, want we aten ‘s avonds voor 2 euro.\r\nNa eten liepen we nog even langs West lake en toen gingen we lekker slapen. Het nadeel van een dorm is dat je die moet delen met anderen. Op zich is dat niet zo erg, maar wel als er iemand snurkt (wat dus het geval was).\r\n\r\nDe volgende dag in Hangzhou\r\nEerst ons vervoer naar Hongkong geregeld. We gaan niet met de fiets, niet met de bus of trein, maar voor het eerst in China met het vliegtuig naar Shenzhen (75 euro p.p.). Met de tickets in onze heupsafe fietste we om het West lake, zo hebben we in korte tijd toch nog wat van Hangzhou gezien. Om 13.00 moesten we al naar het vliegveld.\r\nWe gingen lopend naar de opstapplaats van de terminal bus die ons naar het vliegveld zou brengen. Dat ging niet helemaal goed en de tijd begon te dringen. Ik vroeg het aan een man die gretig was om ons te helpen. Toen we bij de terminal bus waren wisten we ook wel w |
Aanvullingen op China 2006-10-06 03:47:00 |
| Af en toe vergeten we weleens wat, maar wij willen jullie dat natuurlijk niet onthouden, vandaar deze aanvullingen van onze reis in China.\r\nToen we de laatste dag in Beijing nog even naar de Tempel of heaven waren gegaan, was het eigenlijk al te laat om nog naar binnen te gaan (16.00 en wij waren er 16.45). Toen we de bewakster lief aankeken en 10 Yuan gaven mochten we toch nog naar binnen. We waren met zijn vieren en hadden anders 40 Yuan moeten betalen. We hebben dus geleerd dat nee in China niet altijd nee betekent, want met een beetje lachen en wat geld kom je heel ver.\r\n\r\nOok hebben we ervaren dat mensen ons altijd proberen te helpen en ons dan niet altijd durven zeggen dat ze het eigenlijk niet weten. Ze sturen ons dan de verkeerde kant op, maar doen dat wel altijd lachend. We merken snel genoeg of hij of zij het wel of niet weet en spelen het spelletje mee. Of ze ons nou wel of niet geholpen hebben we lachen en bedanken ze altijd voor hun hulp.\r\n\r\nEten bij de lokale bevolking is heel leuk, lekker en goedkoop, maar dan moet je niet vergeten voordat je het besteld te vragen hoeveel het kost. Dat bespaard je een hoop gedoe achteraf. Voor een bordje noedels, vlees en groente moet zo ongeveer 10 Yuan betalen. Toen wij ons buikje vol hadden en om de rekening vroegen, kwam onze spijt. Ze rekende ons 90 Yuan voor 3 bordjes met al het lekkers. 60 Yuan teveel. Wij zeiden gelijk dat we dat niet gingen betalen, daar waren ze natuurlijk niet zo blij mee. Al snel gingen zij met het bedrag naar beneden en werd het 70, maar wij gaven niet meer dan 50 en zelfs dan hadden we volgens de Chinese normen teveel betaald. Toen wij vervolgens weg liepen kwamen ze boos achter ons aan en trokken ze Sepp, maar vooral Max aan zijn shirt. Waar hij (Max) een mooi gat in zijn shirt aan over heeft gehouden. Ondanks het gat in zijn shirt wilden zij nog 20 Yuan hebben. Wij liepen nu helemaal snel door, want we waren nu heel boos. Een gids van een andere groep probeerde te bemiddelen, maar toen ze de prijs hoorde, lachte ze en wij wisten genoeg. Hij rekende ons te veel voor het eten en met 50 Yuan kwam ze er nog goed vanaf. \r\nDoorlopen en ze zoveel mogelijk proberen te negeren en uiteindelijk dropen ze af. |
Xian en zijn leger. 2006-10-02 07:37:00 |
| We lopen een beetje achter met verslaggeving en fotografie maar we doen ons best. (maar wat kun je wel¡). We zullen even in het ¡®kort¡¯ vertellen wat we hebben gedaan. De ochtend dat we met de nachttrein in Datong aan kwamen moesten we meteen kaartjes regelen voor dezelfde dag naar Xian. Maar omdat de beruchte vakantie eraan kwam was alles al vol behalve de trein naar Taiyuan. Stefan, Leo en Walter konden vanaf daar vliegen naar Xian en dan naar Chengdu¡we weten niet of het goed is afgelopen. In Taiyuan een record gezet: om 7:30 een bigmac menu. En een tweede record was de prijs 1,60. De hele dag foto¡¯s geupload en het Beijing verhaal geschreven. Tegen de avond hebben we in Taiyuan weer de nachttrein genomen naar Xian. Drie nachten in de trein geslapen. En deze laatste was echt afzien. Willeke vond het namelijk wel stoer om de hardseat te nemen. We zaten in een wagon waarvan je kunt zeggen dat de gemiddelde kroeg op zaterdag avond rustiger was. Overal Chinezen, zitten staan, onder de banken tussen de wagons en op de wc¡¯s, en daar ergens in het midden zaten wij. Veel geschreeuw, gerochel op de grond en gesmak op kippenteentjes dus denk maar niet dat we een oogje hebben dicht gedaan. De eerste 2 uur waren nog best leuk want we waren het centrum van aandacht. Kleine jongetjes warden naar voren geduwd om ons te bekijken en later om wat vragen te stellen. Ze vonden het maar wat spannend en leuk die 2 buitenlanders in hun wagon. Toen we geradbraakt aankwamen meteen naar een hotel uit de LP (Lonely Planet) gegaan en de duurste kamer genomen. We hebben gedouched zijn gaan slapen en warden pas om 16:00 wakker! Heerlijk! We zijn nog lekker even de stad in geweest hapje gegeten over de markt gelopen in de bekende moslim wijk en weer lekker optijd naar bed. Trouwens voor de mensen die in China zijn geweest of weten wat we bedoelen, de kappersbuurt in Xian doet het erg goed. De volgende dag weer lekker rustig aan gedaan dat hadden we wel verdiend. De hele middag hebben we uitgetrokken om het Terracotta leger te bewonden. Het enige archeologische overblijfsel dat de Chinezen niet hebben herbouwd na de Culturele Revolutie. Een indrukwekkend iets. Als je maar lang genoeg blijft kijken is het net of dit leger van klei op je af komt. Tijd om weer te gaan dus¡\r\n\r\nIn het hotel wat als zeer goed stond omschreven in de LP hebben we een cruise geboekt over de Yangtzee. De derde langste rivier te wereld. En binnenkort is er niet veel meer te zien omdat de groostse dam ter wereld met de grooste energie centrale (gelijk aan 18 kerncentrales!). De rivier is nu al meer dan 50 meter gestegen dus het mooiste is er wel vanaf maar we hebben echt nog mooie dingen gezien. Vooral de tour voor de Lesser Three Gorges is de moeite waard! (Daar later meer over). We hebben voor de verandering de nachttrein genomen naar Chongqing en hebben nu wel lekker kunnen slapen.\r\n\r\nWe warden zoals beloofd opgehaald en m¡¯n naam was zowaar goed gespeld! Bij de travel agency de rest geboekt en betaald. Tot en met de treinkaartjes naar Shanghai. Bijna 300 euro in ruil voor een vodje papier met wat gekrabbel erop. (Ondertussen zitten we in Wuhan, met kaartjes voor Shanghai in de handen dus wonder boven wonder, de vodjes werken wel). We hebben overdag weer gezocht naar een goed internet caf¨¦ maar niet gevonden. Wel een aparte stad. Iedereen kijkt ons weer aan en soms een ¡®hello¡¯ of iets wat er op lijkt. De steden hier zijn sowieso niet wat je van te voren verwacht. Als iets als heel klein op de kaart staat en vooral de onbekendheid lijkt een stad klein. Maar we zijn volgens mij nog niet in een stad geweest (sinds moskou!) waar minder dan 1 miljoen mensen wonen. Wuhan bijvoorbeeld zegt niemand wat maar er wonen bijna 9 miljoen mensen maar liefst 5 keer Amsterdam. Het grappige is dat het vaak wel dorps aan doet. Hoge mooie gebouwen in het centrum en op straat een bende. Ze eten op straat, doen de was op straat, knippen doen ze op straat, alles dus. En iedereen die op de begane grond woont heeft wel een winkeltje. Alleen is vaak niet duidelijk wat ze verkopen. Om |
Boottocht Yangzee 2006-10-02 07:31:00 |
| 28 September 2006\r\n\r\nVroeg wakker (5.00 uur), omdat onze Chinese oudjes (kajuitgenoten) om 6 uur opgehaald werden om naar de Ghost city te gaan (een excursie die wij niet hadden geboekt) en als je hem niet had geboekt dan kon je op de boot blijven. In ons geval uitslapen. De dag beginnen met een broodje jam, dat is weer wat anders dan noedels. Even bijkomen op het dek en genieten van het uitzicht. \r\nOp de boot was niet zoveel te doen, dus zaten we veel in onze kajuit om een potje yachtzee te spelen of te kaarten.\r\nAls we er genoeg van hadden gingen we weer even het dek op om een frisse neus te halen en even een praatje te maken. Later op de middag kwamen we Magiel en Luicine weer tegen en die nodigde ons uit om een potje te kaarten in de bar. Samen met Max (een Duitse jongen), Magiel en Luicine zaten we lekker te kaarten in de bar. Ook die keer kwamen ze weer naar ons toe dat we een speciale kaart moeten hebben om in de bar te mogen zitten. Wij trokken ons er niets van aan en bleven lekker zitten zonder ook maar iets te betalen. Denk je dat alle Chinezen betalen om in de bar te zitten, ik denk het niet. \r\nNa een paar uurtjes lekker naar onze kajuit om te gaan slapen..\r\n\r\nDe tweede dag op de boot. We kunnen niet wennen aan het geroggel van de Chinezen. Om de minuut zit er wel weer een te roggelen. Ook vanochtend tijdens ons ontbijt een van de oudjes pakte de prullenbak maakten een roggelend geluid en ja hoor¡¡ even de andere kant op kijken. We pakten onze noedels en gingen naar het dek om onze noedels op te eten.. \r\nAl gauw kwamen we weer met andere in gesprek. Echt gezellig als je met een handjevol buitenlanders tussen allemaal Chinezen zit, je zoekt elkaar op en ieder heeft zo zijn verhaal. Om 12.00 moesten we klaar staan om naar de Three Gorges te gaan. \r\nWe zouden twee keer overstappen en de boten werden steeds kleiner. Voordat we het wisten voeren we de eerste kloof binnen. Echt heel groot en mooi om te zien. Veel foto¡¯s gemaakt, zodat we wat te kiezen hadden en wat van al dat moois gefilmd. Na de drie te hebben gehad stopte we om even om wat te eten. \r\nWij dachten dat we weer terug gingen zouden gaan naar onze cruiser, maar we gingen ook nog naar de Little Three Gorges. We stapten in een nog kleiner bootje en gingen tussen drie kleinere kloven door. Dat was eigenlijk mooier, omdat je dan wat meer van dichtbij kon gekijken. Bijvoorbeeld zingende Chinezen in een bootje. Die stonden daar om de toeristen te vermaken, nou van mij hadden ze niet in hoeven te huren. Niet te geloven, wij zouden dat alleen doen als we er voor betaald zouden krijgen en we ook nog goed zouden kunnen zingen. Ik weet niet of ze er geld voor krijgen, maar zingen kunnen ze in ieder geval niet.\r\n¡®s Avonds hebben we het aangedrufd om in het restaurant te gaan eten. Het was goed te doen en gezellig. Na het eten nog even wat gekaart en geluisterd naar de Chinezen die een poging deden om leuk mee te zingen in de (karaoke)bar.\r\nToen werd het tijd om ons bedje op te zoeken. Morgen moeten we vroeg¡.¡.\r\n\r\nDe laatste dag van onze boottocht\r\nOm 9.00 stonden we op de eerste verdieping om de cruiser te verlaten. Het was een hele mooie tocht die we gingen afsluiten met het zien van de Drieklovendam, maar eerste nog een Chinees gebruik, een toeristenstop. Bij een klein gebouwtje kregen we een indruk van de dieren die in de Yangzee leven. Tijdens de boottocht hebben we ze niet kunnen zien, omdat het water zo vies is.\r\nVervolgens werden we wel naar de Drieklovendam gebracht. Vanuit in totaal vier uitzichten hebben we een goede blik op de voor en achterkant van de dam kunnen werpen. \r\nToen werd het tijd om naar de bus te gaan, die ons verder bracht naar Wuhan. We zaten weer met allemaal Chinezen in de bus, maar dit keer hielden ze zich in, ze roggelde niet op de grond en ook hun afval deden ze netjes in plastic zakjes. \r\nNa een vier uur durende bustocht kwamen we aan in het grote Wuhan. Het is niet zo heel erg bekend, maar toch wonen er ruim 8 miljoen Chinezen.\r\nWe werden opgehaald door iemand van het hotel waar we die na |
Vervolg van Beijing 2006-09-24 10:08:00 |
| Beijing en het vervolg....\r\n\r\nVan het fietsen hadden we lekkere trek gekregen en gingen we met onze treinvrienden (Jos, Myra, Cindy, Stefan, Walter en Leo) uit eten. Na het eten nog lekker wat gedronken. Sepp en Stefan gingen ondertussen een potje schaken. Na een nederlaag gingen de jongens (Sepp, Jos, Walter en Leo) schaken tegen Stefan die zelf blind schaakte maar met vier man konden ze het nog niet winnen.\r\n \r\nWij gingen niet al te laat naar bed, want we moesten om half 7 op (voor onze excursie). Uiteindelijk hadden we nog niet lang geslapen, want we werden om 00.45 uur nog gebeld door de gids. De gids hadden we dag ervoor op het plein van de hemelse vrede gecharterd om voor een prikkie een excursie te regelen. Hij kwam ons niet om 7.30 uur maar om 7.00 uur kwam ophalen. \r\nHij vroeg ook naar onze kamernummers, dat vonden we op zich wel vreemd, maar we hebben er niet minder door geslapen.\r\n\r\nDe excursiedag in Beijing\r\n\r\nOm 6.00 uur hadden we de wekker gezet om ons klaar te maken voor de Chinese muur en de Ming tombs. Maar eerst gingen we nog langs wat verplichte stops. De eerste was een 'Silk' (zijde) market waar je tapijt en schilderijen van zijde kon kopen, de tweede een Silk fabriek, waar we zijde dekbedden en overtrekken konden kopen. We hebben erover getwijfeld, maar niet gedaan. Walter had na veel getwijfeld te hebben toch een dekbed met overtrek van zijde gekocht.\r\nWe waren er wel een beetje klaar mee en dachten dat we nu uiteindelijk naar de Chinese muur gingen. Voor de lunch hadden we nog 1 verplichte stop een jade fabriek. Stefan twijfelde over een mooie ronde bol, maar hij vond het te duur en ze gingen niet lager. We gingen naar buiten en in een keer stond bijna al het personeel voor zijn neus om op zijn aanbod in te gaan. Zo gingen we weer weg met een mooi souvenir.\r\nVoordat we de Chinese muur gingen beklimmen stopte we voor de lunch. Het eten was heerlijk en we genoten met volle teugen. Maar we maakten ons een beetje zorgen, omdat onze gids niet mee at. Hij had geregeld dat het eten op tafel stond en toen ging hij weg. We vonden het niet raar, hij wilde waarschijnlijk gewoon zoveel mogelijk aan ons verdienen en ging dus zelf goedkoper eten. Na een half uur zaten we een beetje te grappen en wat als hij nu naar ons hostel is gereden en ons helemaal niet van plan was om naar de Chinese muur te brengen... (er hadden dan in elk geval een nog mooier verhaal kunnen schrijven). Het belangrijkste hadden we toch bij ons. \r\nIk had het niet meer, Walter vond het toch wat minder leuk en vroeg ons of wij ook hun kamernummer hadden doorgegeven (ja, dat hadden we). We hadden er heel veel lol om en ook het idee dat het wel goed zou komen. Na een uurtje kwam de gids gewoon vrolijk binnen lopen.\r\n \r\nWe vervolgde onze reis naar de Chinese muur, eindelijk. We mochten er 2 uur verblijven, maar dat werd al gauw 2,5 uur. Het was een hele klim, maar de verschillende uitzichten waren meer dan de moeite waard. Echt super.\r\nSnel naar beneden en de treden tellen. Onder aan de muur kwamen we uit op een totaal van 1634 treden (dit zijn geen stappen, maar alleen de treden) een heel eind dus.\r\nSnel naar de Ming tombs, voordat ze dicht gingen. We waren er vrij laat, maar dan heb je een voordeel en een nadeel, er zijn bijna geen mensen meer, maar je moet wel opschieten. Het was mooi om te zien waar de keizers van de Ming dynasty begraven lagen. Op een gegeven moment hadden de wachters het wel gehad en toen we de belangrijkste tomb hadden gezien liepen ze langszaam achter ons aan.\r\nOndertussen was het ook al 18.00. Wij dachten dat het afgelopen was en we terug gingen naar ons hostel. Maar helaas we hadden nog 2 stops te gaan, de pearlmarket en het theehuis.\r\nBij de pearlmarket kregen we een kleine uitleg over het openmaken van de oesters en hoe je een echte parel van een nepperd kan onderscheiden. Vervolgens mochten we natuurlijk gebruik maken van onze creditcard in de winkel. We waren niet van plan iets te kopen, maar toen ik er een goede deal uit sleepte (ik noemde een bedrag en had nooit verwacht dat ze |
Beijng 2006-09-24 03:03:00 |
| Onze eerste hele dag in Beijng . Samen met Stefan, Walter en Leo hadden we een fiets gehuurd om de stad te verkennen. We fietsten langs het plein van de Hemelse vrede, The Forbidden city en een aantal andere parken. \r\nOp het plein van de Hemelse vrede mag eigenlijk niet gefietst worden, maar aangezien de wachters Sepp niet hadden gezien op zijn fiets stond hij wel met zijn fiets aan de andere kant van de hekken op het plein. Wij werden geweigerd (met fiets). Stefan probeerde het aan een andere kant en die werd ook niet opgemerkt. We kregen door dat ze als ze iets niet ter plekke opmerken of verbieden ze niet achter je aankomen om je als nog weg te sturen. Wij denken dat het hun eer te na is om er alsnog wat van te zeggen. De wachters kunnen je tegenhouden bij de ingang, doen ze dit niet dan zullen ze er nooit wat van zeggen als je ongemerkt door de ingang bent gekomen.\r\nSepp en Stefan gingen al fietsend het plein verkennen en Leo, Walter en ik hadden onze fietsen op slot gezet en gingen lopend op verkenning.\r\n\r\nWat ons in het algemeen op is gevallen, dat ze zich heel erg richten op de Olympische Spelen van 2008. Dat is te merken aan het renoveren van monumenten, het bouwen van appartementen en verder alles wat er op te knappen valt, pakken ze aan.\r\n\r\nWat ons op viel aan de houding van Chinese is dat ze als ze ergens moeten wachten een hele aparte houding aannemen (waarschijnlijk komt dit voort uit de houding bij het toilet, diep door de hurken, voeten plat op de grond en de rug recht. We hebben het geprobeerd, maar het is tot nu toe niet te doen. \r\nChinese kinderen kunnen het allemaal maar laten lopen, want zij hebben een gat bij het kruis. We weten niet wat precies de reden hiervan is, maar wij denken aan het uitsparen van luiers en het hele gedoe van zindelijk maken slaan ze hiermee over.\r\n\r\n\r\nto be continued.....(de trein gaat over een paar minuten)\r\n\r\n |
De Olympische ring van Beijing 2006-09-19 13:40:00 |
| Hey mensen!!\r\n\r\nWe zijn in Beijing!! En het is er geweldig!\r\n\r\nWat vooraf ging:\r\n\r\nWe gaan naar Beijing! We staan vroeg op om de trein van 8 uur naar Beijing te nemen. Bij het ontbijt ontmoeten we 3 gasten (Stefan, Walter en Leo) die we achteraf in Moskou al hadden ontmoet. Maar dat is natuurlijk lang geleden. We introduceren ze maar omdat er een typisch reisverhaal aan kleeft. Ze hadden van de reisorganisatie maar 1 treinticket gehad ipv 3. Echt iedereen was er druk mee maar het zou wel goed komen. Inmiddels was de trein al gearriveerd en nog geen tickets. Om het verhaal niet al te lang te maken, het kwam er uiteindelijk op neer dat er ergens in de trein nog 6 plaatsen te koop waren. Er waren alleen wel een stuk of 100 gegadigden. Ze hebben bijna letterlijk moeten vechten om de laatste tickets te krijgen. En zoals bijna altijd: het is allemaal goed gekomen.\r\n\r\nWij zaten als vanouds met de meest suffe mensen van de trein in een coupe. Zelden zulke saaie Engelse gezien. De eerste dag en nacht zijn we letterlijk dwars door de (Gobi) woestijn gereden. Eindeloze zandvlaktes. Als de trein daar pech zou krijgen.....Omdat de machinist het blijkbaar nodig vond om de hele nacht door om de 5 minuten even flink zijn toeter te gebruiken en we de eerste wagon achter de toeter hadden hebben we niet veel geslapen. Maar toen we wakker werden en de gordijnen opende: Een prachtig Chinees schouwspel. Overal waar je keek verbouwden ze mais of sla, en natuurlijk van alles en nog wat. En waar men groenten en granen verbouwden waren natuurlijk de typische boeren. Er waren er zelfs bij die nog de blauwe Mao pakjes aan hadden. De tijd had er stil gestaan. Toch zwaaiden ze bijna allemaal enthousiast om ons Westerlingen te verwelkomen.\r\n\r\nDe middag was eigenlijk het hoogtepunt van de hele treinreis wat uitzicht betreft. Namelijk: De muur!! Eerst nog een klein vervallen stuk maar later kilometers lange stukken muur die zich een weg door de bergen hadden gebaand. Een klein uurtje later stapten we uit in Beijing. Hier stopte het dan. Tenminste de treinreis van bijna 9000 kilometer. Want nog steeds geldt dat onze reis pas net is begonnen.\r\n\r\nBeijing is echt een mega stad maar we voelden ons echt meteen op ons gemak. Gezellige sfeer, veel eet kraampjes en lekker Hollands: Fietsers! Kortom alles wat je nodig had om het naar je zin te hebben.\r\n\r\nMeteen een hoteletje geregeld bij een Taxi chauffeur die ons meteen een hele rondleiding in het hotel voorschotelde. En waarvoor? Geen idee want de fooi wilde hij niet hebben. Wat natuurlijk ook even verteld moet worden is het diner van deze enerverende eerste dag. Want we hebben de enige echte Peking eend gegeten. Op de kaart stonden wel 8 mogelijkheden maar in het engels bleef het een hele of halve eend. Gewoon gokken dus op 1 hele. Of 2 halve ;). Hij wordt voor je tafel gefileert en de kop met snavel en al op een bordje geserveerd. De herensen hebben wij over geslagen maar volgens de anderen waren ze goed te doen. Heel bizar dus. Net als het straatbeeld dat kan zijn. Je ziet bakfietsen met levende goudvissen en schildpadden. Een man had er zelfs een trosje levende schildpadden van gemaakt. We moeten er maar aan wennen denk ik. \r\n\r\nHet straatbeeld is verder heel modern maar dat heeft twee hele logische verklaringen. Sinds een jaar of 15 mogen er pas hogere gebouwen dan de verboden stad worden gebouwd. De Chinezen stampen ze nu dan ook uit de grond. Daarnaast is hier over anderhalf jaar natuurlijk het schouwspel van de 5 ringen. De olypische spelen. Dat merk je aan alles. Beijing moet schoon en modern zijn. Overal zijn ze dan ook bezig met verven, bestraaten, bouwen etc etc. Beijing wil goed voor de dag komen. En met het tempo waarin ze hier bouwen moet het vast goed komen. We vragen ons alleen nog af wat ze met de straatkinderen doen. Jochies van hooguit een jaar of 8 worden door oma, moeder of vadergebruikt om te bedelen. Echt heel aandoenelij als er een jochie van 3 met een zielig kijkende moeder op de achtergrond je drinken wilt hebben. Ons drinken of wat speelgoed mogen ze na |
Nomaden onder de Nomaden 2006-09-16 11:24:00 |
| Daar zijn we weer! \r\n\r\nDrie dagen waren we van de bewoonde wereld verdwenen, en hoe! Van onze Nederlandse vrienden hadden we vernomen dat het nationale park Terelj te gek was maar wel druk en toeristisch. Dus met die instelling zijn we dan ook vroeg vertrokken. Nou ja opgestaan want de gids wist nog niet dat ze gids moest zijn en kwam dus een uur of 2 later.\r\n\r\nNa een tocht door de Mongoolse bergen en over de enorme vlaktes kwamen we met een tussenstopje aan bij het nomaden cq. gertenten kamp. We kwamen tegelijkertijd met de 6 gezellige Denen die bij ons in de auto zaten aan en dat was het. Er was verder niemand. Terelj was compleet uitgestorven! Die ochtend waren er nog 40 gasten vertrokken maar wij zouden 3 dagen alleen met de locals en de gids zijn. Leuk maar toch niet echt iets waar je op hoopt. Zeker niet toen bleek dat die 40 gasten het nodig hadden gevonden om de douche te slopen en bijna al het voorradige drinken en eten te nuttigen. Lekker dan!\r\n\r\nDie middag hebben we ons dan nog prima kunnen vermaken met de Denen. Een tempel en 'Turtle rock' bezocht. Een steen die logischerwijs op een schildpad lijkt. Er gelachen om de wat dikkere Denen die maar nauwelijks door een gat konden kruipen om de rots 'van binnen' te bekijken.\r\n\r\nLater toen ook de Denen waren afgehaakt en terug naar de grote stad waren hebben we met z'n tweetjes een leuke wandeling gemaakt en een best berg beklommen. Een leuke uitdaging. Het bereiken van de top hebben we natuurlijk vastgelegd.\r\n\r\nHet weer in Mongolie bestaat uit extremen. Overdag is he een graad of 28 maar zodra de zon onder is koelt het snel af tot een graad of 3. Een mooi stukje service was dan ook dat de manager om 7 uur s'ochtends het kacheltje voor ons aan maakte zodat we lekker warm wakker werden. Deze dag stond paardrijden en een bezoek aan een nomaden familie op het programma. Het paardrijden was lekker ontspannen al verstonden we absoluut geen woord van wat onze mongoolse gids te vertellen had. Het berijden van een kameel was trouwens het hoogte punt. Het mooiste was dat de kameel totaal geen zin had en dit met veel kabaal kenbaar maakte. Het dier heeft de strijd uiteindelijk verloren. (voor de dierenliefhebbers onder ons, er zijn geen zwepen oid gebruikt).\r\n\r\nOp een gegeven moment zegt de gids iets onverstaanbaars en laat Willeke afstappen en wijst naar mij. Hij trekt zijn paard los en met een dikke burnout stopt ie een meter of 500 verder. Ik er zo snel als ik durf achter aan. Blijkt ie daar midden in de natuur lekker te zitten kleien. (en denk maar niet dat ie WC papier had...)\r\n\r\nDe komende 6 maanden (de eerste 2 weken zijn al bijna om) zullen we van hotel naar hotel trekken als echte nomaden. Maar om te zien hoe de echte nomaden leven bezochten we een familie. Tenminste die worst werd ons voorgehouden. Het kwam erop neer dat we met een oude man naar de toeristen Ger-tent gingen en moesten plaats nemen aan de noordkant. Dat moest een eer zijn. We kregen overheerlijke yakmelk nog iets. Zelf gemaakt... t zal best. Ik heb er uit beleefdheid 1 slokje van genomen en niet meer want er zaten serieus 3 dooie vliegen in. Op de kaas die beschimmeld was zaten er nog een stuk of 100 en toen er nog een muis onder het bed vandaan schoot hadden we het wel gehad.\r\n\r\nVandaag moesten we om 8:30 ontbijten en zouden om 9 uur vertrekken naar de stad. Dit is opzich al raar want we zouden 3 volle dagen in Terelj zijn en nu zijn we er maar 2 geweest. We stonden om 9 uur klaar maar de auto was er nog niet. We hebben 3 uur moeten wachten terwijl het maar 1 uur rijden is. \r\n\r\nKortom Tiara tours had dit slecht geregeld. Geen douches, nauwelijks eten en drinken, geen hele dagen en geen echte nomaden familie gezien. Ondanks de schitterende natuur en de lol die we samen hebben gehad was dit een echte tegenvaller!\r\n\r\nEn daar komt ie weer: ook nu konden we dus weer niet douchen..kom je aan in een schitterend hotel spring je onder de douche…en alleen maar ijskoud water!\r\n\r\nMorgen pakken we om 8 uur de trein naar Beijing en stappen daar 36 uur later weer uit. D |
Ulaan Bataar 2006-09-13 13:09:00 |
| Hallo allemaal,\r\n\r\n11 September kwamen we aan op het station in Ulaan Bataar. We werden met een busje naar ons guesthouse gebracht. Achteraf was dat niet nodig geweest, want het is nog geen 5 minuten lopen, wat een service. \r\nWe konden gelijk ontbijten en dat was niet verkeerd (3 sneetjes brood een gebakken ei en een koekje) na 4 dagen met noedels de dag te beginnen.\r\nDe douche waar we zolang naar verlangd hadden viel tegen, het water was ijskoud, niet echt een lekker begin van de dag. \r\nWe gingen al snel de stad verkennen en kwamen erachter dat we rustig aan kunnen doen, want 3 dagen in Ulaan Bataar is eigenlijk te lang. \r\nWat ons erg opviel is het telefoneren op straat en dan niet met behulp van een gsm, maar een gewone telefoon met antenne. Zo kan je waarschijnlijk alleen als Mongolier een telefoontje naar huis plegen. Ook zit er op elke hoek van de straat een klein kraampje waar je drinken en wat snacks kunt kopen.\r\n\r\nDe voetpaden zijn slecht onderhouden en onze bergschoenen komen goed van pas. Ook moet je uitkijken dat je niet ineens in een put valt, want sommige putdeksels ontbreken.\r\nToeteren kunnen ze ook als de beste, soms weten ze zelf niet eens waarom. \r\nWe moeten goed uitkijken waar we lopen en wanneer we kunnen oversteken, want voetgangersstoplichten ontbreken bijna overal en zebrapaden daar doen ze niet aan.\r\n\r\n’s Middags hebben we van 14.00 tot 18.00 een mooi internetcafe van binnen gezien, om een verhaal en een deel van de foto’s op de site te kunnen zetten. Helaas hebben we ze er niet allemaal op kunnen zetten, komt later, want we hebben ook problemen met het erop zetten van de foto’s. \r\n\r\n’s Avonds hadden we met onze vrienden uit de trein afgesproken in de Irish Pub, volgens hen en vele andere Mongolen hebben ze er maar 1. Gelukkig waren er wel twee en hebben ze ons naar de verkeerde gestuurd. \r\nOm half 10 hadden we de 2e gevonden en daar waren ook de anderen. Zij hadden net wat besteld en wij hadden ook wel trek na onze wandeling. \r\nOm half 1 waren we weer terug in het guesthouse en gingen we lekker slapen, want we hadden nog wat in te halen.\r\n\r\nDe volgende dag werden we pas om half 11 wakker en voor mijn gevoel was het pas half 8. We hebben toen lekker geslapen tot een uurtje of 1 en zijn daarna rustig de dag begonnen. \r\nWe hebben in het centrum een paar souveniertjes gekocht en lekker een beetje rondgehangen in het centrum. Op het plein waar het beeld van Chenggis Khaan staat kon je ringen op een paar paardekoppen gooien en kijken naar de mensen die er lopen, nootjes verkopen of weer met een telefoon in de hand hopen dat er mensen zijn die willen bellen naar het thuisfront. \r\n\r\nWe zijn het nog niet veel tegen gekomen, maar ze zijn er wel, zwerfkinderen, honden en ouderen die zwerven. De kinderen komen naar je toe en vragen om geld of het drinken dat je vasthoud. Wij geven liever wat we aan eten of drinken hebben, want je weet nooit waar het naar toe gaat.\r\nNa het eten hebben we een flinke wandeling gemaakt en het programma voor de volgende dag uitgestippeld. Alle dingen die we vandaag niet hebben gedaan.. haha.\r\n\r\nDag 3 in Ulaan Bataar...\r\nEen vol programma, dus op tijd uit bed. Om half 11 waren we bij het klooster. We hadden er al zoveel keren eerder kunnen zijn, maar we zijn van het omlopen gaan houden denk ik.\r\nVervolgens naar het winterpaleis, waar je een heel mooi uitzicht over de stad hebt. Het was een zware klim, maar het uitzicht was de moeite waard. \r\nOp naar ons laatste puntje van de dag de zwarte markt. Omdat het geen “echte” zwarte markt is wist niemand wat we bedoelde en hebben we hem uiteindelijk niet gevonden.\r\nOm half 6 waren we terug in het hotel en checkte we onze site en hebben dit berichtje op de site gezet. Het is bij jullie 13.00 en bij ons 20.00, jullie hebben net gegeten en wij gaan het zo doen.\r\n\r\nGroetjes Wise\r\n |
DE TREIN! Moskou- Ulaan Baatar 2006-09-11 09:40:00 |
| Hallo allemaal,\r\n\r\nOp woensdagavond 6 september om 21.45 verlieten wij het regenachtige Moskou en stapte we in de Trans Mongolie Express. Op het perron stikte het van de Mongolen (die uit Mongolië dus) die enorme pakketten bij zich hadden. Tijdens de reis kwamen we erachter dat hier in ieder geval handelswaar in zit, slippers, jeans, dekens, jassen, tassen etc etc. Later hier over meer.\r\n\r\nWe kregen een mooie ruime coupe met douche en bad en lcd scherm toegewezen en toen werden we wakker...\r\nDe coupe was kleiner dan we ons voor hadden gesteld en we moesten hem delen met een frans echtpaar, in plaats van een van de Nederlanders die wij hadden ontmoet in Moskou en ook met de Trans Mongolie Express verder reisde. \r\nDat was een tegenvaller, maar het mocht de pret niet drukken. Onze coupe stond vol met Mongoolse handelswaar die we op aanraden van de reisleider gewoon op de gang hebben gedumpt. Nog geen 30 minuten nadat we ons hadden geinstalleerd bleek dat we nog het een en ander waren vergeten.... we hadden het dak moeten openschroeven en een kruipruimte leeg moeten halen. Gelukkig was er een Mongool die onverstoord onze coupe binnen kwam en zonder wat te zeggen, alsof we het hadden verstaan, het dak openmaakte en allerlei spullen te voorschijn toverde.\r\n\r\nWe zochten elkaar gewoon vaak op om een spelletje te spelen, lekker te kletsen, te eten en drinken in het restaurant van de trein, of wanneer we weer ergens stopten om naar buiten te gaan om weer wat lekkers te kopen waar we nog nooit van gehoord hadden.\r\nWe hebben 4 dagen en 5 nachten in de trein doorgebracht en toch ging het heel snel en hebben ons geen moment verveelt. \r\n's Avonds dronken we vaak wat met de andere in het restaurant in de trein en daar hebben we leuke dingen meegemaakt.\r\nWe gingen de pop quiz spelen en daarbij werd er af en toe gezongen. Natuurlijk moest ik ook nog even het Listen to your heart liedje laten horen, maar omdat ik nogal schor was deed ik de korte versie.\r\nHet werd als maar gezelliger in het restaurant met een paar Russen, Mongolen, Ieren, Schotten en Australiers. Op een gegeven moment had een Mongool zin om handje te drukken. Eerst moest Sepp er aan geloven toen, maar hij won natuurlijk wel. Dat had hij niet verwacht, hij daagde Sepp uit om een stukje te gaan hard lopen om hem daarmee te verslaan, maar dat wint Sepp toch ook en hebben we niet gedaan. Gaat ook een beetje moeilijk in de trein met de eerste 2 uur geen stop.\r\nIk mocht het ook een keer proberen, het was niet overtuigend, maar hij won wel.\r\nWij gingen rond half 1 naar onze coupe om lekker te gaan slapen. Wat wij niet wisten was dat onze Nederlandse mede passagiers nog even terug waren gegaan, omdat ze hun fotocamera waren vergeten.\r\nZe vroegen het aan de laatste Mongolen die er zaten en die wisten, zogenaamd van niets. Ondertussen beschuldigde ze elkaar van het wegnemen van de camera en er vielen flinken klappen. De camera was gelukkig weer terecht en waren wij buiten schot gebleven. \r\n\r\nDe volgende dag hadden we natuurlijk weer net zoveel lol en hebben we heerlijk genoten van het uitzicht en alle gebeurtenissen op de stations. Eentje zal zeker blijven hangen. We reden het station van Omsk uit en keken uit het openstaande raam. Voor het genieten van het uitzicht werd ik (Sepp) beloond op een traktatie van een Rus die het niet zo op buitenlanders had. Hij gooide een steen naar me toe die ik te laat zag aan komen. Via mijn arm kwam hij tegen de ruit die natuurlijk brak. Ik ben er gelukkig met een schaaf wond vanaf gekomen. Verder een lekker chill dagje. Maar de nacht was was minder. We stopte om 0:30 in Irkutsk en een half uur later nog een keer. Die stops waren heerlijk. Om 3 uur zouden we weer stoppen vanwaar je het baikal meer kon zien. Een fantastisch gezicht met de opkomende zon! Maar omdat het nog midden in de nacht was was het niet even goed voor de nachtrust. Op het station hebben we trouwens nog een lekker visje (Omul) gekocht en die kun je alleen in het Baikal meer vangen.\r\n\r\nDe grensovergangen bij zowel Rusland als Mongolie waren zow |
Mokba 2006-09-06 14:09:00 |
| Hallo allemaal,\r\n\r\nHier ons eerste en laatste berichtje uit Rusland. We hebben gisteravond al meteen kennis gemaakt met mede reizigers. Die gaan ook allemaal de Trans-mongoliÉ express doen maar met 1 groot verschil, zij vliegen vanuit Beijing weer terug. Gisteravond zijn we maar meteen met z'n vieren op pad gegaan en dat was een hele ervaring. Eerst een mooie rit in de metro die nog in opdacht van Stalin gemaakt zijn en er uit zien als een museum. Na in het Russisch eten en drinken besteld te hebben en we wat anders kregen dan verwacht hebben we een night walk in MokBa (Moskou) gemaakt. En dat was te gek. Al binnen 10 minuten stonden we met onze neuzen op het rode plein voor het Kremlin. Nooit gedacht dat je daar zo dichtbij kon staan. We hadden meteen het -dit was Peter D'ancourt vanuit Moskou nu terug naar Hilversum- gevoel. In een zij straatje nog lekker een paar Russische biertjes/ wijntjes genomen en ons in het Russisch naar de goede metro laten brengen. We verstonden er niks van maar we zijn thuis gekomen.\r\n\r\nVandaag we het in eerste instantie een kleine tegenvaller dat de groep in excursie verband Moskou zou bezichtigen maar zoals een goed gezegde: elk nadeel heeft zijn voordeel. We hebben lekker met z'n tweeen de highlights en meer van Moskou gezien. Het Kremlin was ook bij daglicht een heel indrukwekkend gebouw. Van TV en internet wisten we dat er bij het mausoleum van Lenin altijd een rij staat van een uur of 4 dus we dachten deze te moeten skippen maar we hadden mazzel dat we er vroeg bij waren en er nog geen rij was. We hebben dus een opgebaarde Lenin gezien. Het blijft een indrukwekkende verschijning. Verder waren er ook de graven van de meest bekende Russische grootheden. Waaronder Brezhnev, Croetjov, Stalin en vele anderen. Achter het rode plein was het eigenlijk ook 1 groot openlucht museum. Veel gezien dus maar dat moet je maar bij de foto's bekijken!!! De christ-the-savior cathedral was een indrukwekkend katholiek bouwwerk dat in de middeleeuwen gebouwd was maar door Stalin was afgebroken om plaats te maken voor een zwembad. Gelukkig zijn de Russen van tegenwoordig zo slim geweest om het weer in de orginele staat te herbouwen. Er stond dan ook een rij van een uur of 53 om naar binnen te mogen. Dat hebben we lekker overgeslagen en aan de Russen overgelaten.Verder natuurlijk het standbeeld van Peter de Groote gezien en nog een berg andere dingen natuurlijk.\r\n\r\nVanavond pakken we de trein en zullen dan 4,5 dagen in de trein zitten lekker noodles eten en potjes kaarten. Boekje en kopje thee erbij en we vermaken ons prima!\r\n\r\nGroeten vanuit Moskou nu verder naar Mongolie ;)\r\n\r\nWise\r\n |
WE GAAN! 2006-09-05 04:26:00 |
| Het is nu 4.22 en we zijn allemaal klaar wakker, want eidelijk is het zover. WE GAAN NAAR AZIË!!! Moskou staat al een paar uur op ons te wachten en de flessen vodka schenen niet aan te slepen geweest te zijn om onze ontvangst aldaar te bezegelen. De russchische overheid heeft er dan ook werkelijk alles aan gedaan om ons goed op te kunnen vangen. (Dit om wat bezorgdheid bij de achterblijvers weg te nemen). We gaan ervoor. We hebben geen idee wat jullie zoal gaan doen maar wij doen de komende 193 dagen rustig.\r\n\r\nDasvidanja Sepp en Willeke |
Nog 1 nachtje slapen 2006-09-03 23:05:00 |
| Hallo allemaal,\r\n\r\nHet is eigenlijk nog 2 nachtjes slapen, maar Sepp denkt nu al dat we niet veel zullen slapen, omdat we om 04.00 uit ons bed moeten en we het ook wel ontzettend spannend vinden. \r\nWe kijken ontzettend uit naar het Rode Plein in Moskou en we zijn erg benieuwd naar de yakboterthee... bij de nomaden in Mongolië.\r\nGelukkig hebben we de eerste 17 dagen goed geregeld en hoeven wij ons daar geen zorgen over te maken. We worden overal opgehaald en weggebracht. Dat wegbrengen begint al in Amersfoort, waar we weg worden gebracht en uit worden gezwaaid worden door Sepp zijn ouders, Helen, Andre en Sylvia.\r\n\r\nNu nog vanuit Nederland de hartelijke groeten van WIse.\r\n |
Venzuela !?!?! 2006-08-29 09:43:00 |
| Vandaag zal in het teken staan van opruimen en dingen bij elkaar zoeken. Zo kwam ik vanochtend vroeg bijvoorbeeld de foto collectie van Aruba en Venezuela tegen. Meteen kijken natuurlijk!! \r\n\r\nOmdat ze zeker de moeite van het kijken waard zijn en vast niet iedereen zo een mooie wallpaper heeft als wij ;) willen we ze jullie niet onthouden. Ze staan in het fotoboek en in de filmhoek staan een aantal filmpjes..... en nu ga ik weer verder met belangrijkere zaken.\r\n\r\nSepp en Willeke |
Ons afscheidsfeestje 2006-08-28 23:08:00 |
| Hallo allemaal,\r\n\r\nZaterdag was ons afscheidsfeestje en we willen iedereen bedanken die er samen met ons zo'n leuke avond van hebben gemaakt.\r\nWe hebben heel erg genoten van de aandacht, de hapjes en de leuke kadootjes.\r\nOm het af te maken hebben we de foto's op de site gezet, dus kunnen jullie het nog eens nakijken als we weg zijn.\r\n\r\nNog maar 7 nachtjes slapen en dan is het zover, jullie zijn van ons verlost voor de komende 6 maanden en dat geldt natuurlijk ook andersom.\r\nHet enige verschil is dat jullie ons meer gaan missen dan wij jullie...haha....\r\n\r\nGroet Sepp & Willeke\r\n |
Update 2006-08-22 10:57:00 |
| Nog maar 2 weken tegaan en dan zijn we weg!!! \r\n\r\nWe hebben ondertussen onze route verder uitgestippeld en gekeken wat we allemaal willen zien. Kijk onder landen informatie voor de route per land en wat we gaan doen.\r\n\r\nGroeten en voor diegene die komen tot zaterdag!\r\n\r\nSepp en Willeke |
Nieuwe toepassing 2006-08-12 11:18:00 |
| We hebben een leuke toepassing aan de site toegevoegd. Omdat we een GPS ontvanger meenemen kunnen we jullie precies laten zien waar we zijn geweest. Het kan vrij lastig zijn om de data te bewerken en we kunnen daarom niet beloven dat we de hele reis kunnen tracken.\r\n\r\nJullie kunnen alvast een voorproefje zien onder LANDEN- Afgelegde Route.\r\n\r\nGroeten\r\n\r\nWise |
Voorbereiding 2006-08-06 15:17:00 |
| Welkom op onze site. In de komende weken zal er niet zoveel nieuws op de site te lezen zijn, maar over 29 dagen is het zover en dan zullen we geregeld een stuk schrijven en onze foto’s toevoegen.\r\nWij vinden het leuk om via deze site contact met jullie te krijgen en te houden, dus bezoek hem regelmatig, om er achter te komen waar we zijn, wat we hebben gedaan en wat we vervolgens gaan doen.\r\nHebben jullie zelf nieuws kunnen jullie dit in een berichtje aan ons op de site zetten.\r\n |
Welkom 2006-06-28 08:17:00 |
| Welkom op Wiseopreis.nl. Hier kun je straks alles volgens over onze reis door Azië. Veel plezier. |